Από αρχές 2022 γνώριζε ο Μητσοτάκης τι έρχεται από Λιβύη και αδράνησε!

Οι χθεσινές συμφωνίες Άγκυρας-Τρίπολης επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις –ήδη από το Νοέμβριο 2019– ότι τα τότε υπογραφέντα τουρκολιβυκά μνημόνια, για τις θαλάσσιες ζώνες και τη στρατιωτική συνεργασία, θα επιφέρουν πλήγμα ιστορικών διαστάσεων στα συμφέροντα της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή. Η κυβέρνηση και, ειδικά, τα αρμόδια στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι –έστω με μεγάλη καθυστέρηση– θα κάνουν το προσεχές διάστημα όσα επιβάλλονται για την αντιμετώπιση της διπλωματικής και τουρκικής επιθετικότητας από Λιβύη.

Ωστόσο, για πολλοστή φορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, επί πρωθυπουργικής θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, το ερώτημα είναι πώς και γιατί φτάσαμε σε ένα τόσο δυσάρεστο σημείο με περιορισμένες δυνατότητες αντίδρασης ή εξουδετέρωσης των πρωτοβουλιών της Άγκυρας. Δυστυχώς, η απάντηση είναι –και πάλι για πολλοστή φορά– ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προσωπικά, αδράνησε. Υποβάθμισε το ζήτημα και δεν ανέλαβε καμία ουσιαστική (πόσο μάλλον αποτελεσματική) πρωτοβουλία, αν και γνώριζε εγκαίρως τις νέες κινήσεις του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και των πρόθυμων συνεργατών του στη Λιβύη, η οποία έχει μετατραπεί σε ντε φάκτο τουρκική αποικία.

Σύμφωνα με απόλυτα έγκυρες πηγές, η ελληνική κυβέρνηση διέθετε πληροφορίες από τις αρχές Φεβρουαρίου φέτος, ότι από Λιβύη θα ερχόταν σύντομα το επόμενο βήμα των συμφωνιών του 2019. Η Τρίπολη θα πρόσφερε στην Τουρκία δικαιώματα εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις επίμαχες θαλάσσιες περιοχές. Με βάση αυτές τις πληροφορίες, η Αθήνα επεσήμανε –μέσω της διπλωματικής οδού– στην Τρίπολη ότι ενδεχόμενες προσπάθειες, είτε κοινοβουλευτικής κύρωσης είτε εφαρμογής του μνημονίου (με ανάθεση συμβολαίων ερευνητικής ή εμπορικής ή άλλης αξιοποίησης των θαλάσσιών οικοπέδων) θα επέφεραν σοβαρότατες αλλαγές στις σχέσεις Ελλάδας-Λιβύης και τις αντίστοιχες ΕΕ-Λιβύης.

Η συνεχεια εδώ