Η μακρά πορεία του ιταλικού φασισμού μετά τον Μουσολίνι

Ο θάνατος του Μουσολίνι, το 1945, δεν απάλλαξε την Ιταλία από τον φασισμό. Το φαιό φάντασμά του εξακολούθησε να αιωρείται πάνω από την πολιτική σκηνή της χώρας, άλλοτε παρακολουθώντας ως φάσμα και συχνά ως μετενσάρκωση ενός αποσταθεροποιητικού παράγοντα. Από το 1945 έως και σήμερα, μέσα ή έξω από το ιταλικό Κοινοβούλιο, τα κόμματα που τον πρεσβεύουν διατηρούν στοιχεία του, από εμβλήματα έως τις βασικές αρχές του φασισμού. Σε τρία διαδοχικά άρθρα, θα επιχειρήσουμε να ιχνηλατήσουμε ακριβώς αυτή την μακρά πορεία, κάποτε υπόγεια κι άλλες φορές, όπως σήμερα, θριαμβευτική.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στις 25 Σεπτεμβρίου στην Ιταλία θα αναδειχθούν πρώτο κόμμα οι Αδελφοί της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι, η οποία φιλοδοξεί να αναλάβει την πρωθυπουργία ως νέος Μουσολίνι, ενισχυμένη μάλιστα από τη λαϊκή ψήφο. Το κόμμα αυτοχαρακτηρίζεται «μεταφασιστικό», αλλά αποτελεί τη μετεξέλιξη του φασιστικού κόμματος, όπως διαμορφώθηκε μετά την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος και την εκτέλεση του Μουσολίνι.

Η αλήθεια είναι ότι στο ιταλικό κοινοβούλιο υπήρχε πάντα ένα φασιστικό κόμμα. Το μουσολινικό καθεστώς, πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε εξασφαλίσει τη συναίνεση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, όπως αναγνώριζαν με πικρία τα αντιφασιστικά κόμματα στο Παρίσι, όταν επικοινωνούσαν με τους λιγοστούς αντιφασίστες ακτιβιστές που είχαν μείνει πίσω στην πατρίδα. Η κεϋνσιανή πολιτική του Ντούτσε και η αυταρχική επιβολή ενός ιμπεριαλιστικού εθνικισμού σε μια κατακερματισμένη χώρα ήταν κινήσεις που εκτιμήθηκαν από τους Ιταλούς.

η συνεχεια του αρθρου εδω