Ο τελευταίος χαλασμός του Ελληνισμού της Ουκρανίας

Η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία συνοδεύεται, εκτός από το πλιάτσικο του πλούτου της χώρας και από μια αήθη προπαγάνδα, με στόχο να αμαυρωθεί στους άλλους λαούς η κουλτούρα των αμυνόμενων. Η πολιτισμική παράδοση των Ουκρανών είναι θεαματικά διαφορετική και υψηλότερη από τις αφαιρέσεις και την επιλεκτική προπαγάνδα του καθεστώτος Πούτιν. Και μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες πλευρές αυτής της παράδοσης είναι η ελληνικότητά της.

Ο τελευταίος χαλασμός του Ελληνισμού της Ουκρανίας, Δημήτρης Μάρτος

Αν και οι πολεμικές επιχειρήσεις της Ρωσίας δεν έχουν κανένα ορθολογικό και ηθικό υπόστρωμα και στην υποστήριξη της ουκρανικής αντίστασης βρίσκεται η σωστή πλευρά της Ιστορίας, θεωρώ, όμως, ότι και η εμμονή σε μια ιστορική αφαίρεση: «είμαστε Δύση», συρρικνώνει συστηματικά την οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού. Η ελληνική παρουσία στην Ουκρανία είναι αδιάψευστος μάρτυρας ότι η ιστορία μας δεν κοιτάζει μόνο δυτικά.

Από την περίοδο των αποικιστικών πορειών των Ελλήνων στην Ταυρική (Κριμαία), κατά τον 6ο π.Χ. αιώνα, μέχρι την “Οργάνωση των Ελλήνων της Ουκρανίας” (1991) η ιστορία περιέχει μια ‘’Μεγάλη Ελλάδα’’ αντίστοιχη της ιταλικής χερσονήσου. Εκεί, στα βόρεια παράλια του Εύξεινου Πόντου, Έλληνες από τη Μίλητο και την Ηράκλεια την Ποντική δημιούργησαν το βασίλειο του Κιμμέριου Βοσπόρου: με Παντικάπαιο (Κερτς), Αιγιαλό (Γιάλτα), Κερκυνίτιδα (Ευπατόρια), Όλβια, Θεοδοσία, Φαναγόρια, Νύμφη, Πόρφη κ.ά. Πολλοί από τους οικισμούς αυτούς εξελίχθηκαν σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, σε πόλεις-κράτη με δημοκρατικό σύστημα και σε κέντρα παραγωγής επιστήμης και φιλοσοφίας και άντεξαν σχεδόν μια χιλιετία.

Η συνεχεια του αρθρου εδω

1 Comment

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.