Ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός: Το χρόνιο σύνδρομο των ελληνικών αρχουσών ελίτ

Ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός: Το χρόνιο σύνδρομο των ελληνικών αρχουσών ελίτ, Σταύρος Λυγερός

Ημέρα που είναι σήμερα προσφέρεται για αναστοχασμό. Και ναι μεν η πανδημία έχει ρίξει στο καναβάτσο όλες τις χώρες, αλλά ελπίζουμε ότι στη χρονιά που μόλις ανέτειλε θα αρχίσουμε πραγματικά να επιστρέφουμε στην κανονικότητα. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι η επιστροφή στην κανονικότητα θα σημάνει και επιστροφή στον δημοσιονομικό κορσέ που μας κληροδότησαν τα Μνημόνια.

Το πρόβλημα στη σχέση της Ελλάδας με την ΕΕ, ωστόσο, υπερβαίνει τη δημοσιονομική πτυχή. Είναι βαθύτερα ιδεολογικό και ως τέτοιο πρέπει να προσεγγισθεί. Όποια χώρα-μέλος της ΕΕ σέβεται τον εαυτό της, συμμετέχει στο εγχείρημα της ενοποίησης, προσκομίζοντας κι όχι απαλλοτριώνοντας την εθνική της ιδιαιτερότητα, τις πολιτισμικές της αποσκευές και βεβαίως τα εθνικά της συμφέροντα. Αυτό δεν είναι τόσο προφανές όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Υπονομεύεται από το διαδεδομένο σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού, το οποίο μπορεί να μην είναι μόνο ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά οπωσδήποτε στην Ελλάδα έχει παραδοσιακά μεγάλες διαστάσεις.

Πριν την εκδήλωση της ευρωπαϊκής κρίσης το 2008-10 το εν λόγω σύνδρομο συνήθως εκδηλωνόταν με δύο μορφές: Πρώτον, ως μετέωρος κοσμοπολιτισμός, που πρότασσε την ταμπέλα του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού. Δεύτερον, ως το ακριβώς αντίθετο, ως τάση δαιμονοποίησης της ΕΕ. Ο πολιτικοψυχολογικός μηχανισμός των δύο αυτών εκδοχών είναι ο ίδιος.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ