Συνολικό αδιέξοδο Ερντογάν

Συνολικό αδιέξοδο Ερντογάν

*(Αυτό που συμφέρει σ’ολους,ειναι να υπάρχει μια δίκαιη ισορροπία, στο «οικοσυστημα»!)

Μέσα σε δέκα μέρες η ρητορική εμπλοκή του Ερντογάν στη σύγκρουση Ισραήλ – Χαμάς ακύρωσε τις πολύμηνες επίμονες προσπάθειες της Αγκυρας να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, σε μια συντονισμένη προσπάθεια διαμόρφωσης πιο ευνοϊκών για την τουρκική πλευρά συσχετισμών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η διπλωματική επίθεση φιλίας της Τουρκίας είχε όμως κι έναν άλλο στόχο: την επιστροφή των διμερών σχέσεων με τους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ στην κανονικότητα, ως ενδιάμεσο σταθμό στην κανονικότητα.

Με το παραπάνω κεκτημένο ο Ερντογάν πίστευε ότι θα διαπραγματευόταν με πρόσθετα πλεονεκτήματα τον επαναπροσδιορισμό των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ του Μπάιντεν.

Μέχρι και τη νέα ανάφλεξη στην Ιερουσαλήμ και τη Γάζα οι προσπάθειες της Τουρκίας δεν είχαν αποδώσει χειροπιαστά αποτελέσματα γιατί πολύ απλά οι συνομιλητές της ζητούσαν επί της ουσίας την πλήρη αναδίπλωση των περιφερειακών της φιλοδοξιών.

Το Ισραήλ ζήτησε να παύσει η υποστήριξη της Χαμάς.

Η Αίγυπτος, με τη σειρά της, ζήτησε να σταματήσει η στήριξη στη Μουσουλμανική Αδελφότητα –παρακλάδι της οποίας στην Παλαιστίνη είναι η Χαμάς– αλλά και να αποχωρήσουν οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις από τη Λιβύη.

Με αυτά τα δεδομένα η ρητορική Ερντογάν μετά την έναρξη της σύγκρουσης Ισραήλ – Χαμάς έκλεισε για το ορατό μέλλον την προοπτική εξομάλυνσης των σχέσεων της Τουρκίας με τις χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν μετά τα παραπάνω υπάρχει η δυνατότητα κάποιων θετικών βημάτων στη συνάντηση Μπάιντεν – Ερντογάν, η οποία εκτός απροόπτου θα διεξαχθεί στα μέσα Ιουνίου στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες.

Εχασε τον έλεγχό του ο Ερντογάν μιλώντας για τα «αιματοβαμμένα χέρια» με τα οποία ο Μπάιντεν γράφει Ιστορία ή πολύ απλά στη λογική τού ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή επιχειρεί να συσπειρώσει την εκλογική βάση του, με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ τού ζητούν χωρίς περιστροφές να εγκαταλείψει το σύνολο των περιφερειακών του φιλοδοξιών όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στη Λιβύη και στον Καύκασο.

Ο σκληρός όμως πυρήνας της αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με την Τουρκία δεν είναι τόσο η αποσταθεροποιητική εμπλοκή της Τουρκίας σε περιφερειακές συγκρούσεις όσο η εναντίωση της Αγκυρας στη στήριξη της κουρδικής πολιτοφυλακής YPG στη Βορειοανατολική Συρία.

Προφανώς όταν ο Ερντογάν υιοθετούσε την προσβλητική ρητορική απέναντι στον Μπάιντεν και τη σκληρή ρητορική απέναντι στο Ισραήλ είχε πλήρη επίγνωση για τα πενιχρά μέχρι τότε αποτελέσματα των ανοιγμάτων του στη Μέση Ανατολή αλλά και τη σκληρή γραμμή της Ουάσινγκτον που ήταν ένα σαφές μήνυμα ότι δεν υπήρχε προοπτική μιας ανεκτού πολιτικού κόστους αναδίπλωση με αντίτιμο τη συνολική επανεκκίνηση των διμερών σχέσεων μετά τη συνάντηση των Βρυξελλών.

Ετσι ο Ερντογάν προτίμησε τη συσπείρωση της εκλογικής του βάσης, που είναι αναγκαία προϋπόθεση για να έχει αξιοπιστία η δυνατότητα αιφνιδιασμού με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών πριν η διογκούμενη κάθε μέρα φθορά του ίδιου και του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ σταθεροποιηθεί ως μη αντιστρέψιμη δυναμική.

Οι ΗΠΑ δεν βιάζονται, ούτε όμως η Ρωσία, ενοχλημένη από τα παιχνίδια Ερντογάν με την Ουκρανία.

Το μόνο ζητούμενο είναι πότε και με ποιες συνθήκες θα επιχειρήσει ηρωική έξοδο με πρόωρες εκλογές.

*(Η Αποψή μας.)

πηγη