Μνημονιακή κληρονομιά

Μνημονιακή κληρονομιά

Σωτήριον Έτος 2014, Απρίλιος. Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, αναπληρωτής του ο Χρήστος Σταϊκούρας και υπουργός Εργασίας ο Γιάννης Βρούτσης. Είμαστε στην καρδιά του δεύτερου Μνημονίου, τότε που τα νομοσχέδια έρχονταν σε έκταση εκατοντάδων σελίδων και χιλιάδων διατάξεων, έστω και αν τυπικά είχαν ακόμη και ένα μόνο άρθρο.

Σε ένα τέτοιο μνημονιακό νομοσχέδιο, που φυσικά δεν θα έφτανε στη Βουλή χωρίς την έγκριση της τρόικας, πέρασε και η διάταξη που έλεγε ότι ο χρόνος της παραγραφής για φορολογικές οφειλές, συνήθως πενταετής, αλλά κατά περίπτωση μέχρι 15ετής, διακόπτεται, αρκεί η Εφορία να καταλογίσει στον φορολογούμενο τον φόρο, τα πρόστιμα και τις προσαυξήσεις που του αναλογούν.

Η διάταξη αφορούσε κάθε είδους φορολογική οφειλή. Από την περίφημη λίστα Λαγκάρντ και πρόστιμα για αποκρυπτόμενα κέρδη και εισοδήματα, μέχρι χρέη από ελέγχους στα βιβλία επιχειρήσεων, αλλά και αδήλωτα εισοδήματα μισθωτών ή συνταξιούχων. Παρότι οι τελευταίοι μόνο από λάθη και παραλείψεις των επιχειρήσεων, της φορολογικής διοίκησης ή των ασφαλιστικών ταμείων μπορούν τεχνικά να «φοροδιαφύγουν».

Η επίμαχη διάταξη εδραίωνε την πονηρή πρακτική των μνημονιακών κυβερνήσεων, φυσικά με τις πλάτες της τρόικας, οι οποίες, για να καλύψουν την αδυναμία των αποδεκατισμένων φορολογικών υπηρεσιών να ελέγξουν την πραγματική φοροδιαφυγή, την τελευταία στιγμή έδιναν μια τεχνητή παράταση στους χρόνους παραγραφής.

Η παραγραφή αδικήματος, χρέους, οφειλής, αξίωσης αποτελεί «σκληρό πυρήνα» του κράτους δικαίου. Διαπερνά όλα τα δίκαια των σύγχρονων δημοκρατικών χωρών και αποτελεί θεμέλιο της «ασφάλειας δικαίου» που πρέπει να αποπνέει κάθε νομικό σύστημα.

Ακόμη και αυτό το στοιχειώδες παραβιάστηκε βάναυσα στα χρόνια των Μνημονίων και γι’ αυτό είναι πολιτικά χρήσιμο να θυμίζουμε –ονομαστικά– τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς αυτής της νομικής βαναυσότητας.

Αλλά έχει σημασία ότι ακόμη και μεταμνημονιακά, η κυβέρνηση της Ν.Δ. –σχεδόν με τους ίδιους ανθρώπους που υπέγραφαν τον νόμο του 2014– και η «ανεξάρτητη» ΑΑΔΕ προσέφυγαν σε αυτό το αντισυνταγματικό τρικ για να «φορτώσουν» τους συνταξιούχους με φόρους για αναδρομικά που στην πραγματικότητα αδυνατούσαν να δηλώσουν.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έρχεται να βάλει φρένο στη φορολογική κουτοπονηριά κυβέρνησης και «ανεξάρτητης» αρχής. Αν η απόφασή του απαλλάσσει και πραγματικούς φοροφυγάδες, αυτό είναι πρόβλημα των κυβερνήσεων και της νομοθετικής «κουρελούς» που υφαίνουν εδώ και δεκαετίες.

πηγη