Πρέπει να δοθεί επιτέλους ο λόγος στους ίδιους τους εργαζόμενους

Πρέπει να δοθεί επιτέλους ο λόγος στους ίδιους τους εργαζόμενους

«Το μόνο που ζητάει ο καθένας είναι να κάνει μία δουλειά που τον κάνει περήφανο». 
(W. Edwards Deming)

Yπάρχουν διάφοροι διαθέσιμοι τρόποι για να προσεγγίσεις την Εργατική Πρωτομαγιά. Nα μιλήσεις -φερ΄ειπείν- για τα ίδια τα γεγονότα του τότε, να μελετήσεις σε βάθος τις μεταγενέστερες τροπές, να ψηλαφίσεις τους όρους του σήμερα. Να κάνεις ιδεολογική αναζήτηση ή να μείνεις σε απλές ιστορικές καταγραφές. Να μιλήσεις για το πάγωμα της κοινωνίας όσον αφορά στους γνωστούς παραδοσιακούς τρόπους πάλης ή να μιλήσεις θεωρητικά για διάφορα οργανωτικά -και όχι μόνο- ζητήματα (π.χ. την οργανική σχέση συνειδητοποιημένων πολιτικών υποκειμένων και συνδικαλιστικού κινήματος).

Να βγάλεις τα εσώψυχά σου ή να περιοριστείς σε δημοσιογραφικές αναλύσεις. Σε κάθε περίπτωση, η Εργατική Πρωτομαγιά έχει πάντα καίρια σημασία, είτε κάποιος υπερθεματίζει υπέρ της, είτε την αποσιωπά. Ακόμα και αν της ασκεί πολεμική με έντεχνο τρόπο. Γιατί τέτοια γεγονότα τα γέννησαν οι ίδιες οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής τους και κανένας (πουθενά και ποτέ…) δεν είναι πιο πάνω από αυτές…

Μπορείς να μείνεις σε φωτογραφίες και αναγνώσματα ενός ένδοξου παρελθόντος ή να παρασυρθείς σε μία μελαγχολική απαισιοδοξία (που σε απαλλάσσει από τις ευθύνες σου…). Μπορείς να βάψεις τη συνείδησή σου στο μαύρο και στο κόκκινο, δηλαδή στα πιο ταιριαστά με την περίσταση χρώματα, ή να την αφήσεις να παραδοθεί στην πολυχρωμία ενός ύπουλου πλουραλισμού που μπορεί να κάνει μόνο ζημιά. Όμως, υπάρχει μία σταθερά: ο καθένας την προσεγγίζει (και) την Εργατική Πρωτομαγιά κατά βάση από την ταξική θέση που βρίσκεται. Αλλιώς αντιλαμβάνεται την Εργατική Πρωτομαγιά ένας ιδιοκτήτης μίας επιχείρησης, αλλιώς ένας εργαζόμενος, και αλλιώς ένας άνεργος, ένας κακοπληρωμένος ή ένας υπουργός…

Σε αυτή τη διαδικασία πρέπει να δοθεί επιτέλους ο λόγος στους ίδιους τους εργαζόμενους. Στους πραγματικούς βασικούς πρωταγωνιστές της παραγωγικής διαδικασίας που έχουν τις πιο πλούσιες σε ουσία καθημερινές εμπειρίες. Σε όλους αυτούς που είδαν τα όνειρά τους σε καιρούς μνημονίων και πανδημίας να πετσοκόβονται με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Που άλλαξαν εξαναγκαστικά προτεραιότητες και ένιωσαν στο πετσί τους τι σημαίνει αγώνας για επιβίωση, εκεί που τα συνηθισμένα διακυβεύματα δεκαετιών αφορούσαν στο πώς θα περνάει ο καθένας καλά.

Στους ανθρώπους που αν έχουν εργασία αμείβονται πολύ λιγότερο από αυτό που παράγουν. Στους ανθρώπους που δεν έχουν πια παρελθόν, γιατί στο παρόν δίνουν τα πάντα για να αποκτήσουν μέλλον. Στους ανθρώπους που όλοι τους οι σχεδιασμοί φιλτράρονται από την ανασφάλεια των καιρών. Στους ανθρώπους που κάποιοι τους αντιλαμβάνονται μονάχα ως αριθμούς και μάλιστα με όρους που να μας επιστρέφουν σε εποχές που νομίζαμε πως είχαν περάσει ανεπιστρεπτί…

Φυσικά ο κόσμος των εργαζομένων δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Μέσα σε αυτόν εμφιλοχωρούν και διάφορα συστατικά που απέχουν κατά πολύ από το πρότυπο του περήφανου εργαζόμενου. Βλέπουμε για παράδειγμα την παραίτηση, τον ωχαδερφισμό, την απληστία, την υποτέλεια, τον ατομικισμό, την έλλειψη συλλογικής συνείδησης, τα πολύπλευρα αδειάσματα, διαφόρων τεχνοτροπιών προδοσίες, ακόμα και τη ρουφιανιά…

Όσο αυξάνουν οι πιέσεις λόγω των γενικότερων δυσκολιών, τόσο πιο μεγάλες είναι οι αντιστάσεις που χρειάζονται από την κάθε υγιώς σκεπτόμενη ατομικότητα για να μπορέσει να διατηρήσει τα επιθυμητά στάνταρντ αξιοπρέπειας που επιθυμεί (και που χρειάζεται για να αποφύγει κάθε είδους εξαχρείωση). Στο πλευρό των ανθρώπων του μόχθου, λοιπόν, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά πως πρέπει να διδασκόμαστε από τα λάθη του παρελθόντος, να περιορίζουμε από μόνοι μας τα σημεία που δίνουν την όψιμη ευκαιρία για επικρισίες από εκείνους που επιβουλεύονται το μέλλον των πολλών. Just να μπορούμε να κάνουμε αυτοκριτική…

Πάμε, λοιπόν, να αναδείξουμε τα καλύτερα στοιχεία του ανθρώπινου είδους: την αλληλεγγύη, τη συνεργασία, την εργατικότητα, την παραγωγή έργου, την περηφάνια, τη μπέσα, την ψυχική και υλική κιμπαροσύνη. Δεν πρέπει να αφεθούμε στη σήψη που αργά ή γρήγορα θα λουμπενοποιήσει τις συνειδήσεις και τις ψυχές μας, αλλά να πάρουν τα ηνία όσοι γνωρίζουν να υπηρετούν την αξιοσύνη. Για να βοηθήσουν και τους άλλους να υπερβούν τα δύσκολα εμπόδια που ορθώνονται διαρκώς. Για το σεβασμό στον άλλον και στην άλλη, για την πίστη στη διαρκή θέση πως όλοι αξίζουν μία θέση στον ήλιο, ή τέλος πάντων μία ευκαιρία να αποδείξουν τις όποιες ικανότητές τους.

Η κεντρική ιδέα των σύγχρονων κοινωνιών θα έπρεπε να είναι το κομμάτι που παράγει τον πλούτο. Αυτό, όμως, προϋποθέτει πως σύντομα θα αφήσουν τους εγωισμούς και τους ατομικίστικους τρόπους επιβίωσης όσο το δυνατόν περισσότεροι γίνεται. Για να κάτσουν να συζητήσουν αρχικά πως θα αμυνθούν στις πολύμορφες επιθέσεις που δέχεται ο κόσμος της εργασίας. Και ύστερα να βρουν κάποια μίνιμουμ στοιχεία πολιτικο-οικονομικής υφής με τα οποία θα διεκδικήσουν να γίνουν αυτοί οι κυρίαρχοι της παραγωγής.

Αλλά, προς ώρας, ας το αφήσουμε αυτό το τελευταίο στην άκρη. Δεν είναι του παρόντος και η αντικειμενική κοσμοθέαση δεν «υποκύπτει» σε ακατέργαστους βολονταρισμούς ή σε υπερφίαλους υποκειμενισμούς. Στο σήμερα επείγει να οργανωθούν οι συλλογικές αρνήσεις. Στις οποίες όσο πιο μεγάλη είναι η αυτενέργεια, όσο μεγαλύτερος ο ρόλος της βάσης, τόσο πιο στιβαρά θεμέλια θα υπάρχουν για να μπορέσει να κτιστεί -όταν χρειαστεί- το απαραίτητο φρούριο… Γιατί και η Δικαιοσύνη εδραιώνεται καλύτερα όταν συνειδητοποιούν την αναγκαιότητά της περισσότεροι από όσοι το κάνουν στο (κάθε) περίεργο και απεχθές συνάμα σήμερα…

πηγη