Προκόπης Παυλόπουλος: Η πανδημία, η Σακελλαροπούλου και η πρώην ΕΣΣΔ σ’ ένα σπονδυλωτό δοκίμιο

Προκόπης Παυλόπουλος: Η πανδημία, η Σακελλαροπούλου και η πρώην ΕΣΣΔ σ’ ένα σπονδυλωτό δοκίμιο

Γράφει ο Μιχάλης Ι. Ασημάκης

 

Κι ένας, έβαλε προσεκτικά τα προηγούμενα κι πολλά παραπάνω στο βιβλίο του με τίτλο «Η Πανδημία και το “εμβόλιο” στη βαριά σκιά του Επιμηθέα» το οποίο εκδόθηκε αυτές τις ημέρες (Gunteberg) και φτιάχνει ήδη τις  προϋποθέσεις του δημόσιου διαλόγου για  την επόμενη περίοδο.

 

ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟ

 

Στο σπονδυλωτό δοκίμιο του, ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης  Παυλόπουλος περιλαμβάνει τις κυριότερες εξελίξεις, έως τα τέλη Μαϊου, σχετικά με την πανδημία, τις  οποίες αρχικώς «διυλίζει» κυρίως δια των  αγαπημένων του αρ. 2  παρ 1 και 25 παρ 1 του Συντάγματος περί του νοήματος της αξίας του ανθρώπου και του χρέους υπεράσπισης της «σε ένα δημοκρατικώς οργανωμένο Κράτος».

 

Στέρηση ελευθερίας

 

Ο άνθρωπος που βίωσε την πρωτόγνωρη εμπειρία της απομόνωσης και των περιορισμών της ελευθερίας εγείρει -ακολούθως-  το επιστημονικό και πολιτικό ενδιαφέρον του καθηγητή. Μέσα από τις αναφορές του στον ρόλο του Διαδικτύου, την αναδρομή στις  διεθνείς συμβάσεις  για τα δικαιώματα του ανθρώπου, τη σπονδυλωτή ανάδειξη των ασυγχώρητων λαθών και των εμπρόθετων ενεργειών που οδήγησαν στην καταβαράθρωση  του  συστήματος υγείας και επέκεινα του Κοινωνικού Κράτους, ο κ. Παυλόπουλος κατατείνει στο συμπέρασμα του «εξαιρετικά διαβρωτικού  για τα θεμέλια των κοινωνικών δικαιωμάτων, “δημοσιονομικού” δημοσίου συμφέροντος».

 

Δηλαδή του δημοσίου συμφέροντος το οποίο συνίσταται στην επίτευξη αμιγώς  δημοσιονομικών στόχων όταν «ουδέποτε στο παρελθόν έχει γίνει αποδεκτό ότι το αμιγώς δημοσιονομικού περιεχομένου κρατικό συμφέρον μπορεί να χαρακτηρισθεί ως  δημόσιο συμφέρον, ικανό να δικαιολογήσει τον περιορισμό άσκησης δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων –φυσικά– των  κοινωνικών δικαιωμάτων».

 

Ευθεία μομφή 

 

Η μομφή κατά της διαδόχου του στην Προεδρία της Δημοκρατίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου και όσων δικαστών του Συμβουλίου της Επικρατείας επικύρωναν Μνημονιακές πολιτικές συρρικνώνοντας τα εισοδήματα των ευπαθών ομάδων και τις  δομές του Κράτους, παρέχοντας παράλληλα το δικαίωμα στο ακραίο νεοφιλελεύθερο κεφάλαιο για την εκμετάλλευσή τους, είναι ευθεία, νομικώς τεκμηριωμένη και πολιτικώς δικαιωμένη από την τροπή που πήραν τα πράγματα. Διότι εκείνο που αποδεικνύεται πλέον, είναι ότι οι περιορισμοί στην ελευθερία επιβλήθηκαν εξαιτίας της περιστολής του Κοινωνικού Κράτους στο  οποίο άπαντες  (πολιτικοί και πολίτες) προσέτρεξαν  να προστατευθούν και να προστατεύσουν τον πληθυσμό από την πανδημική νόσο.

 

Για την ΕΣΣΔ  

 

Εξαιρετικό ενδιαφέρον επίσης, παρουσιάζει η προσέγγιση του για την πρώην Σοβιετική Ένωση ως «εμπόδιου» στην αποδέσμευση των μονεταριστικών δυνάμεων της Δύσης.  «Όσο υπήρχε η ΕΣΣΔ, επομένως όσο υπήρχε ο φόβος  της σύγκρισης με εκείνη και τους “δορυφόρους” της ως προς την  κοινωνική ευαισθησία και τη διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων,  η Δύση και πρώτα η Ευρωπαϊκή  Ένωση στήριζαν αναφανδόν το οικοδόμημα του Κοινωνικού Κράτους… Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Δύση και πρωτίστως η Ευρωπαϊκή  Ένωση έζησαν την ψευδαίσθηση του “τέλους των ιδεολογιών” μέσα από την αντίστοιχη, παρακολουθηματική, ψευδαίσθηση της πλήρους επικράτησης, σε  παγκόσμιο επίπεδο, του καπιταλισμού…».

 

Αν μη τι άλλο, το κάλεσμα στις  153 σελίδες του βιβλίου είναι επίκαιρο  και καταλεπτώς αιτιολογημένο από την πλευρά του συγγραφέα.

πηγη

 

Αρέσει σε %d bloggers: