Α.Παπαγιαννίδης:Τα καλύτερα, τα χειρότερα

6

παπαγιαννιδης αντωνης


Ας ξεκινήσουμε κάπως θετικά, και μάλιστα με ιδιωτικό τομέα, από τον χώρο των μικρομεσαίων.

Βιομηχανία επικολλητής ξυλείας από την Πάτρα, που πέρασε τα τελευταία χρόνια από σαράντα κύματα αλλά κρατήθηκε, κατορθώνει μέσα στην τωρινή κρίση να συμφωνήσει σημαντική εξαγωγή για Ισραήλ, φθάνει και στην φόρτωση. Για να επεκτείνει όμως την δουλειά αυτή – που φέρνει και άλλες – χρειάζεται επειγόντως κεφάλαιο κίνησης. Ο πελάτης πληρώνει έναντι φορτωτικών εγγράφων, αλλά η τράπεζα της μικρομεσαίας (που έχει κάνει ρυθμίσεις στα χρέη της, συνεπώς έχει μια αίσθηση της φερεγγυότητάς της μετά την έρημο της τελευταίας δεκαετίας: μιλάμε για υποκλάδο της οικοδομής/κατασκευών) διστάζει, ζητάει πρόσθετες εξασφαλίσεις – κυρίως όμως τραβάει τον χρόνο. Τα «τραπεζικά κριτήρια» στην συνήθη εφαρμογή.

Πάμε όμως και σε κάτι πιο αποκαρδιωτικό.

Μιλάμε για επανεκκίνηση του τουρισμού, για επαναλειτουργία των ξενοδοχείων. Ένα από τα μεσαία ξενοδοχεία Δελφών είχε κλείσει δωμάτια για το φετινό DEF/Οικονομικό Φόρουμ Δελφών – ακυρώθηκε λόγω Covid – ενημερώνει ευγενικά ότι για την προπληρωμή δωματίων εκδόθηκε voucher. Ωραία. Όμως … μια λεπτομέρεια! το voucher ισχύει μόνο για την προκαταβολή (το μισό της πληρωμής). Το άλλο μισό – που το ξενοδοχείο απαίτησε προκειμένου να λειτουργήσει η κράτηση – πάει χαμένο (Φυσικά αναφέρονται ΠΝΠ, συναλλακτικά ήθη κλπ.). Και η περίπτωση μεν των Δελφών και του DEF αφορά ιθαγενείς: αν έτσι, όμως γίνεται η εκκαθάριση των κρατήσεων τουριστών, καήκαμε!
Πάμε τώρα προς τον δημόσιο τομέα.

Σταθήκαμε όλοι στην επιβράβευση του ψηφιακού ανοίγματος της Δημόσιας Διοίκησης (η «επιτυχία Πιερρακάκη»), με την άυλη συνταγογράφηση, με την διαδικτυακή μετάβαση πολλών λειτουργιών των ΚΕΠ, με την ψηφιακή υπογραφή. Όμως τι να πει κανείς για την αποκάλυψη ότι μπορεί μεν να δόθηκε η υπόσχεση για αντίστοιχα ιντερνετική απονομή των (απλών περιπτώσεων) συντάξεων, αλλά ήδη αποφασισμένες και νομοθετημένες/ΦΕΚ και μηντιακά προβεβλημένες ρυθμίσεις όπως η κατά 30% αντί για 60% περικοπή των συντάξεων όσων συνεχίζουν να έχουν απασχόληση δεν…. εφαρμόζονται, ψηφιακά ή μη-ψηφιακά; («η περίπτωση Βρούτση»).

Ομοίως οι ψηφισμένοι νέοι αλγόριθμοι υπολογισμού των συντάξεων – αφθονούν οι διαμαρτυρίες.

Δείτε, αντίστοιχα, τον τρόπο με τον οποίο η συζήτηση για την τηλε-διδασκαλία που επέβαλε το lock-down «ξέφτισε» στον παραδοσιακό πολιτικό τσακωμό για την κάμερα στην διδασκαλία στα σχολεία που ημι-άνοιξαν, με διαστάσεις Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και με πρότυπη οξύτητα αντιπαράθεσης («η αυτοπαγίδευση Κεραμέως»)
Ας προχωρήσουμε όμως και σε μια σύγκριση με φόντο Ευρωπαϊκό, όπως τόσο συνηθίζεται.

Ξέρετε, αυτή την στιγμή, πώς σχεδιάζει η Ιταλία να δώσει ευρύτερη χρηματοδότηση στην οικονομία της μέσω της κατανάλωσης; Ετοιμάζει μείζον πρόγραμμα επιδότησης της ενεργειακής αναβάθμισης των κατοικιών, μέχρι και κατά 110% (σας θυμίζει κάτι;), πράγμα που ανοίγει προοπτική «ελαφρών» κατασκευαστικών παρεμβάσεων ανά την χώρα. Α, ναι, και ετοιμάζει άλλο πρόγραμμα που θα αντικαταστήσει τα μηχανάκια τα οποία αποτελούν σημείο κατατεθέν των πόλεων αλλά και της Ιταλικής επαρχίας, με ηλεκτροκίνητα ποδήλατα.

Προσέξτε: εδώ, η αυριανή κατανάλωση επιδιώκεται να «τραβήξει» την παραγωγική διαδικασία: μελέτες σπιτιών, δουλειές κατασκευαστικές, υλικά για μονώσεις από την μια, μεσαίας τεχνολογίας δίκυκλα από την άλλη.

Θέλετε να δείτε, τώρα, το άλλο πρότυπο; Στην Γερμανία, ο βαρύς τραυματισμός της αυτοκινητοβιομηχανίας επιδιώκεται να αντιμετωπισθεί με την επιτάχυνση της μετάβασης στην ηλεκτροκίνηση.

Ενώ μια πολύ βαρύτερη στροφή επιχειρείται στην μεταποιητική βιομηχανία, με κεντρική πίεση προς την στροφή σε ήπιες μορφές ενέργειας. Εδώ, επιχειρείται η στροφή του παραγωγικού δυναμικού – από την πυρηνική τεχνολογία ή την παραδοσιακή ηλεκτροπαραγωγή με βάση ορυκτά καύσιμα -, να δημιουργήσει την δική της ζήτηση.

Ελάτε, τώρα, να κάνουμε την σύγκριση με τα δικά μας.

Ναι, είχαμε τα προγράμματα του τύπου «Εξοικονομώ κατ’ οίκον» – αλλά σε ποια κλίμακα;

Τώρα, πάλι, έχουμε την πολυπροβλημένη απολιγνιτοποίηση σε φόντο 2028, που κάνει τους ξένους να ξαφνιάζονται με την φιλοδοξία του χρονικού σχεδιασμού) με θυσία 50.000 θέσεων εργασίας, και μάλιστα με περιφερειακή επικέντρωση, και μια αρκετά θολή σχεδίαση αποκατάστασης. Βλέπει ο αναγνώστης, φανταζόμαστε, τις διαφορές: διαφορά κλίμακας (της μόλις υποκρυπτόμενης προσέγγισης helicopter money των Ιταλών, της μόχλευσης από ισχυρούς συντελεστές των Γερμανών), αλλά και διαφορά στην προσδοκία εγχώριας προστιθέμενης αξίας (η στροφή σε ανανεώσιμες με εισαγόμενη τεχνολογία και ξένες επενδύσεις).
[από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ]

Tο «αλιευσα» απο την αναρτηση του Αντωνη Παπαγιαννιδη στο fb