Της ανεργίας, της ευελιξίας και της φύσης της εργασίας, μετά-Covid

1222321101

Αντώνης Παπαγιαννίδης

Η Ελλάδα πέτυχε να αντιμετωπίσει τις πτυχές υγείας της πανδημίας Covid-19 Η κοινή γνώμη έχει εκτιμήσει την απόδοση της κυβέρνησης για να διατηρήσει την εξάπλωση του ιού. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έδειξαν την εκτίμησή τους. Τώρα που το άνοιγμα της οικονομίας είναι το κύριο μέλημα, η κοινή γνώμη φαίνεται να διατηρεί την εμπιστοσύνη της στη δημόσια τάξη – δηλαδή στον προθεσμοδιασμό μέτρων στήριξης που απευθύνονται τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στο εργατικό δυναμικό, ξετράπτοντας κάτω από τις συνέπειες του λουκέτο – κάτω που σηκώνεται τώρα.
Παρά τα τόσο θετικά συναισθήματα, το μείζον ζήτημα για την ελληνική οικονομία αύριο – ένα αύριο που πλησιάζει ραγδαία-είναι η ανεργία. Ακόμη και η Ομοσπονδία Ελληνικών Βιομηχανιών κρούει τους συναγερμούς, σημειώνοντας ότι ήδη από τον Μάρτιο – όταν η πανδημία μόλις άρχισε να σηκώνει το άσχημο κεφάλι της – οι απώλειες θέσεων εργασίας ήταν σε επίπεδα ρεκόρ, χειρότερα ακόμα και αυτό στο βαθύτερο σημείο της μεγάλης ύφεσης που ακολούθησε Η ελληνική κρίση χρέους. Τέτοιες απώλειες ήταν κυρίως αποτέλεσμα απότομη φρένων προς τις εκθέσεις και όχι αυξημένες απολύσεις · οι τελευταίες αποθαρρύνθηκαν από κυβερνητικά μέτρα που έδεσαν την υποστήριξη των επιχειρήσεων με πάγωμα των απολύσεων. Οι βασικοί κλάδοι που βίωσαν το μεγαλύτερο μέρος του σοκ ήταν αυτοί που έπρεπε να αναμενόταν: προσωρινές για τον τουριστικό τομέα και για (τουριστικά) εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ και παρόμοια, συν το λιανικό εμπόριο.
Οι λύσεις τηλεργασίας, η μερική απασχόληση, η μεταφορά εργαζομένων εντός επιχειρηματικών ομίλων έκαναν πολλά για να αποφύγουν τις άμεσες απολύσεις. Ταυτόχρονα, όλοι αυτοί οι παράγοντες ευελιξίας μπορεί κάλλιστα να διαβρώσουν τη φύση της εργασίας σε περίπτωση που η ζήτηση δεν αυξηθεί (η Ελλάδα είναι μια οικονομία με βάση την κατανάλωση, κυριαρχία των υπηρεσιών). Ήδη διαβρώνουν τις αποδοχές, αφού τα προγράμματα που χρηματοδοτούνται από το δημόσιο για τη στήριξη των μισθών μειώνουν το εισόδημα της
Εν τω μεταξύ, οι ανησυχίες πολλαπλασιάζονται που έχουν να κάνουν με τις συνέπειες της τηλεργασίας και των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, εάν δεν δημιουργηθεί επαρκές θεσμικό πλαίσιο. Σύντομα. Κυμαίνονται από τις δυνατότητες που δίνει η τηλεργασία στους εργοδότες να παρακολουθούν την απόδοση του εργατικού τους δυναμικού τους και να πιέσουν για αύξηση της παραγωγικότητας στην εισβολή στην ιδιωτική / οικογενειακή ζωή και τον χρόνο αναψυχής των ηλεκτρονικών εργαζομένων που μπορεί κάλλιστα να αισθάνονται » στην κλ όπως κάνουν συχνά τα στελέχη ή οι σύμβουλοι. (Αλλά τα στελέχη είναι στελέχη και οι σύμβουλοι είναι σύμβουλοι…). Θα περίμενε κανείς ότι τα σωματεία θα ανησυχούν για τέτοια θέματα και ότι οι κοινωνικοί εταίροι θα σηκώνουν τα μανίκια τους και θα ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για επαρκείς κανόνες. № τέτοιο σημάδι, προς το παρόν.
[www.economia.gr]