…για το τρίτο αντάρτικο (της μνήμης)

απέραντο γαλάζιο

Δεν έμοιαζε με το καφενείο του χωριού του αλλά του το θύμιζε. Το κίτρινο της νικοτίνης στα ντουβάρια, ο ξεχαρβαλωμένος καθρέφτης, το γυάλινο βάζο με τα λουκούμια, το μικρότερο με τα στραγάλια, το κουτί με τις πίκλες, η μυρουδιά της συνήθειας.

Και η γυναίκα του καφετζή, δεν έμοιαζε με την γυναίκα του αλλά του τη θύμιζε. Όχι η όψη, μήτε η φωνή της αλλά η περπατησιά, οι φλέβες των χεριών και το σαγόνι που σμίκραινε από μια στιγμή στενοχώριας για ώρες ολόκληρες.

Έξω άρχισε να βρέχει. Μια παρέα φαντάρων διέσχισε την πλατεία τροχάδην. Θυμήθηκε τους ζαπτιέδες που τον κυνήγησαν μέχρι τα σύνορα βρίζοντας τη μάνα του, τους «συμμορίτες», το κόμμα.

Και το τραγούδι που έπαιζε το ράδιο δεν έμοιαζε με αντάρτικο, ούτε θύμιζε.


Aπό:

https://ekatonikosiefta.wordpress.com/2014/10/31/

Δείτε την αρχική δημοσίευση