Το σύνδρομο του θηριου

Τοπία

Γράφει ο Δημήτριος K. Στατήρης, Ψυχολόγος

image

Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα στα μέσα του Φλεβάρη. Ο κάμπος της Θεσσαλίας έγινε απ’άκρη σ’άκρη λευκός με το χιονιά να κρατεί καλά, σχεδόν όλο το 24ωρο. Ο μικρός Ηλίας ξύπνησε πιο νωρίς σήμερα και βγαίνοντας από το δωμάτιο έτρεξε προς το παράθυρο της κουζίνας ζητωκραυγάζοντας για την εικόνα που αντίκρισε. Οι λευκές νιφάδες είχαν σκεπάσει κάθε τι και το τοπίο ήταν πράγματι μαγευτικό. Το ρολόι έδειχνε πια 9.00. Περίπου αυτή την ώρα, όταν δεν έχει σχολείο, περιμένει τον παππού του προκειμένου να του διηγηθεί μια από τις πολλές ιστορίες που γνωρίζει. Είναι τόσο συναρπαστικές αυτές οι συναντήσεις για τον Ηλία που η αγωνία του ακόμη και σήμερα είναι κυρίαρχη.

Μα….σαν να ακούστηκε η πόρτα. Παππούυυυυ… Ο παππούς ευδιάθετος και πρόσχαρος όπως πάντα αγκάλιασε τον εγγονό του και παίρνοντας το τσιπουράκι του έκατσε μαζί του δίπλα στην ξυλόσομπα. Έτσι άρχισε και η σημερινή ιστοριούλα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 780 επιπλέον λέξεις