Στο τελωνείο της Ταγγέρης

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Καλώς ήρθατε στην Ταγγέρη. Έχετε να δηλώσετε κάτι;

Έχω στον σάκο μου το πρώτο βιβλίο με ποιήματά μου, που μόλις κυκλοφόρησε, κι έχω πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου την εικόνα ενός κοριτσιού, όπως τ’ αντίκρισα πρώτη φορά όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών κι αυτή θα ‘ταν σίγουρα μικρότερη από μένα. Την αγάπησα από εκείνη τη στιγμή παράφορα κι άλλον τρόπο ν’ αγαπάω δεν γνώρισα στη ζωή μου. Την είδα να περνάει τον δρόμο βιαστική· ήμουν στον σταθμό του ηλεκτρικού και καθόμουν γέρνοντας στα κάγκελα και καπνίζοντας επιδεικτικά μέχρι να έρθει το τρένο για το κέντρο. Διέσχιζε τον δρόμο και ήταν μελαψή, είχε ίσια μακριά μελαχρινά μαλλιά και φορούσε ένα κοντό κόκκινο φουστάνι και ίδιο χρώμα καλσόν. Στους ώμους της είχε ένα καρό κασκόλ που, όπως έτρεξε για να περάσει τον δρόμο, μια ριπή του ανέμου, εν’ απαλό αεράκι που έκρινε τη ζωή μου, της το ‘ριξε χάμω. Έσκυψε να το πιάσει…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 201 επιπλέον λέξεις