Όταν η εξουσία κοιμάται, το κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη και ο λαός μένει χεσμένος

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

626l

Έξω έχει καύσωνα κι εγώ κλεισμένη σε ένα γραφείο με τον ανεμιστήρα στο ρελαντί σε μια ύστατη προσπάθεια να βοηθήσω ένα παιδί , προσπαθώ να διορθώσω τα εκφραστικά και ορθογραφικά λάθη στο thesis του. Όχι δεν είναι η Παγκόσμια μέρα του παιδιού, σήμερα.. Είναι απλά η εποχή που υπάρχουν και κάποια παιδιά γέννημα θρέμμα των ημερών μας, κάποια παιδιά τελειόφοιτοι ή απόφοιτοι Πανεπιστημίων, η νεολαία μας που μόλις βγήκε ή βγαίνει στο στίβο της ζωής, αυτά που είναι η πιο… «ζουμερή» παραγωγική τάξη μιας κοινωνίας, το μέλλον -λογικά- της χώρας μας παλεύει για μια θέση στον ήλιο!
Στη σκέψη τους μου έρχεται κατά νου και το γνωστό ανέκδοτο με τον Τοτό και το μέλλον …

«Ο μικρός μπόμπιρας ρωτάει μία μέρα τον πατέρα του:
– Μπαμπά τι είναι το κεφάλαιο, η εξουσία, η εργατική τάξη και ο λαός που μας είπαν στο σχολείο;
– Για παράδειγμα, απαντάει ο πατέρας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 767 επιπλέον λέξεις