IL SIGNORAGGIO PRIMARIO E SECONDARIO

L’ILLICEITÀ DELLE TASSE, in quanto frutto, per la più gran parte, del signoraggio. La neutralizzazione della svalutazione da signoraggio per effetto della diminuzione dei costi dovuta alla continua semplificazione dei processi produttivi e commerciali.
Indisturbate, sotto gli occhi della magistratura, le banche centrali, tra cui la Banca d’Italia (BdI) e la Banca Centrale Europea (BCE), incredibilmente private, praticano il crimine del signoraggio primario, mentre le banche di credito praticano l’ancor più grave signoraggio secondario.
Crimini realizzati, come vedremo, in modo tale che le ‘dinastie’ – una ‘cupola’ che controlla di fatto le banche nel mondo – realizzino anche, mediante degli immensi falsi in bilancio, due ulteriori obiettivi.
Il primo, il furto, agli azionisti delle banche di credito (quindi ‘azionisti’ indiretti anche della BdI e della BCE), dei proventi dello stesso signoraggio primario e secondario.
E, il secondo, un’evasione fiscale maggiore delle tasse sia pagate che evase dal resto della società.
Proventi del signoraggio che, dopo averli rubati, la ‘cupola’ ricicla mediante centrali interbancarie mondiali, tra cui innumerevoli fonti Internet indicano la Clearstream, l’Euroclear, la Swift e altre.
Dopo averlo infatti segretato già dalla nascita della Repubblica fin negli atti del Parlamento (con gli omissis), si è ‘scoperto’ che la BdI è di privati (85% banche, 10% assicurazioni, 5% ignoti), come gran parte delle altre banche centrali; fra cui la BCE, che è al 14,57% della BdI, e quindi dei suoi proprietari.
Una privatezza di cui, da quando, pochi anni fa, la si è scoperta, si cerca di sminuire la rilevanza, ma che è la causa della miseria e del malessere del mondo.
Signoraggio primario della BdI/ BCE e delle altre banche centrali che consiste in quel che segue.
1) Nello stampare continuamente le banconote al costo della carta e dell’inchiostro o nel creare il denaro elettronicamente con un click (dal 1929 non occorre alcun corrispettivo in oro, ma è una favola che prima occorresse). Banconote i cui numeri di serie non sono progressivi e dei quali non si conosce il significato, sicché la loro quantità, nota solo a loro, è fuori dal controllo sociale.
2) Usarle (al valore in euro, dollari ecc. su esse stampato) per comprare dagli Stati – udite udite – un pari importo in titoli del debito pubblico (BOT, CCT, BPT, CTZ).
3) Vendere i titoli alle aste, riprendendosi i soldi e lasciando allo Stato il ‘debito pubblico’ inventato mediante questo crimine.
4) Realizzare il predetto falso in bilancio iscrivendo fraudolentemente al passivo l’importo delle banconote stampate a costo tipografico o create elettronicamente allo scopo di ‘pareggiare’ iscrivendo all’attivo i titoli o il ricavato della loro vendita, e di occultare così queste enormi somme.
Un occultamento al quale (fermo restando che, come vedremo, le tasse sono illecite), all’aliquota del 50%, consegue un’evasione fiscale per un importo pari alla metà delle banconote emesse o del denaro elettronico creato per ‘acquistare in contropartita’ il debito pubblico, il solo pagamento dei cui interessi è sufficiente a rovinare la società.
Un fenomeno prima di produzione incontrollata e da falsari del denaro e poi, come vedremo, di cinquantuplicazione del suo uso a opera delle banche di credito (signoraggio secondario), che è la causa sia dell’inflazione che dell’attuale, illecito sistema fiscale, creato anche a fini di dominio dei cittadini criminalizzandoli quali evasori, riciclatori ecc.
Crimini che, tra l’altro, fermo restando l’obbligo dello Stato di pagare ai compratori alla scadenza i titoli già emessi con i promessi interessi, rendono responsabili del ‘debito pubblico’ le ‘dinastie’ e, per esse, la BdI/BCE, avendone esse (non lo Stato) riscosso il corrispettivo.
5) Riciclare, nel modo già detto, il denaro così truffato.
Fenomeni che hanno stravolto il mondo, a partire da ciò che si definisce inflazione, che è tutt’altro da ciò che si ritiene, perché è frutto della produzione del denaro a opera di falsari.
Osserviamo infatti che se, ad esempio, il denaro globale è 100, e un falsario (è un falsario chiunque produca denaro ma non sia lo Stato, e quindi anche le banche) ne crea un altro ammontare pari di nuovo a 100, nel momento in cui lo mette in circolazione (lo spende), da un lato si appropria indebitamente di metà della ricchezza reale, e dall’altro porta a 200 il denaro globale, per cui ne diminuisce del 50% il potere di acquisto, ovvero determina una (cosiddetta) inflazione del 50%.
Inflazione che non si verifica se è lo Stato a produrre il denaro.
Questo perché lo Stato, per legge, può poi erogarlo solo a corrispettivo di beni, prestazioni, diritti ecc., ovvero inverandolo (facendoselo coprire) mediante il parallelo incremento della ricchezza reale che riceve in cambio, per cui il potere di acquisto del denaro rimane invariato, dato il parallelo incremento del denaro e della ricchezza reale.
Inveramento (processo che ho definito proprio io) che non c’è quando a produrre il denaro è un falsario (una banca), perché il falsario lo assegna a sé senza prima coprirlo, e solo dopo lo mette in circolazione spendendolo.
Definisco quindi inflazione quel fenomeno che si verifica quando, avendo dei falsari introdotto del denaro non inverato mediante lo spenderlo, abbiano così causato (oltre che un incremento della percentuale del denaro nelle loro mani che, appena speso, si traduce in un aumento della percentuale di ricchezza reale di loro proprietà) un incremento del denaro globale senza un incremento della ricchezza, e quindi una diminuzione del potere di acquisto del denaro.
Considerazioni dalle quali si deduce anche che i cittadini hanno il potere di inverare i soldi (chiunque li produca) per il sol fatto di riceverseli, perché sussiste la presunzione di fondo che non li ricevano a titolo gratuito, ma sempre coprendoli con la prestazione, il bene o il diritto che offrono a corrispettivo.
Un quadro nel quale, se un falsario ‘presta’ dei soldi a un ignaro cittadino, che li spende mettendoli irrimediabilmente in circolazione, ma poi viene a sapere della loro falsità e può provarla, nulla dovrà al falsario, sia perché il falsario nulla gli ha dato, e sia perché il corrispettivo dello spendere quei soldi il cittadino lo otterrà dalla collettività, non dal falsario; sicché è alla collettività (allo Stato) che dovrà restituirli.
Motivi per i quali sostengo di seguito che fidi, mutui, quinti di stipendio ecc. non vanno restituiti alle banche, e che se si vogliono rendere veri i ‘debiti’ dei cittadini verso di esse, per poterli poi esigere, occorre prima confiscarle e nazionalizzarle, essendo altrimenti i loro crediti inesigibili in quanto crediti di falsari e di truffatori.
Cose la cui eliminazione, e crediti la cui riscossione, renderà ricchissimo lo Stato debellando anche la drammatica demonetizzazione pilotata dalle banche per indebolirci e dominarci.
Infatti, nel momento in cui il denaro è prodotto dallo Stato, sicché produrlo non causa inflazione, ne va stampato un adeguato quantitativo, perché ciò incrementa gli scambi ed è benefico per l’economia.
Accuse di violazione degli artt. del codice penale n. 241, 283, 648 bis, 501, 501 bis, 416, 61 ecc. che vanno ai soli beneficiari diretti e consci di questi delitti. Opera di falsificazione delle Banche Centrali (signoraggio primario), a cui si aggiunge quella delle banche di credito (loro proprietarie) attraverso il meccanismo del ‘moltiplicatore monetario’ (signoraggio secondario).
Moltiplicatore monetario in virtù del quale le banche, secondo prassi che una prona e scellerata dottrina di regime dà per scontate, ma sono il massimo della criminalità, realizzano prestiti per un ammontare 50 volte maggiore del denaro che detengono.
In sostanza, se Tizio versa su Banca Intesa SanPaolo (proprietaria del 44,25% di BdI) 100.000 euro, essa banca tratterrà il 2% come riserva (per arrotondare, in realtà è l’1,6%), e presterà il 98% che, una volta depositato in un’altra banca, di nuovo, a cascata, sarà prestato al 98% all’infinito.
Finché, non la singola banca, ma il sistema bancario, attraverso un giro di prestiti di un importo ogni volta più basso del 2%, avrà azzerato i 100.000 euro iniziali, ma avrà lucrato interessi su prestiti per 5.000.000.
Un usare 50 volte sempre lo stesso denaro che serve a monetizzare la società e non arreca, di per sé, vantaggi alle banche (gliene arreca molti, fermo restando però che ogni volta che una banca presta a taluno c’è un altro a cui deve restituire), ma serve loro per lucrare illecitamente interessi su ognuno di questi prestiti di denaro altrui, per i quali hanno diritto solo al compenso per il servizio (che già riscuotono), mentre gli interessi devono andare ai proprietari del denaro, e allo Stato per i prestiti frutto della cinquantuplicazione.
Interessi cinquantuplicati che costituiscono una creazione di denaro dal nulla in loro vantaggio che si realizza come effetto di ogni forma di ‘versamento’ o di pagamento, ovvero anche attraverso l’uso degli assegni, delle carte di credito, dei bonifici ecc.
Se infatti Caio paga a Tizio 1.000 euro con una carta di credito, un assegno o un bonifico, la banca addebita a Caio 1.000 euro inverati, perché abbiamo detto che il cittadino il denaro non può crearlo dal nulla.
1.000 euro che si configureranno come la costituzione presso la banca di un fondo che essa userà per fare pagamenti o prestiti al 98% come sopra cinquantuplicati lucrando anche qui i predetti interessi su denaro altrui.
Meccanismi di moltiplicazione i cui proventi (signoraggio secondario) non vanno nemmeno essi agli azionisti, ma vengono di nuovo sottratti dalla ‘cupola’ attraverso complessi falsi in bilancio e trucchi il cui effettivo accertamento richiede che una magistratura molto specializzata entri finalmente con i suoi poteri nel profondo del sistema, anziché astenersene garantendo che vi fioriscano ogni genere di imperscrutabili mostruosità.
Meccanismi di moltiplicazione del denaro a opera di falsari che non possono che provocare una continua svalutazione che però non si avverte, o si avverte meno, perché è neutralizzata dall’altrettanto continua grande diminuzione dei costi frutto della crescente meccanizzazione\semplificazione dei processi produttivi.
Quanto poi all’attuale sistema fiscale è illecito perché il grosso delle tasse e delle imposte serve per rastrellare denaro inverato da usare per acquistare il denaro da inverare dalle banche.
Tasse e imposte destinate all’acquisto del denaro dalle banche che non serviranno quando lo Stato il denaro lo stamperà da sé.
Un nuovo sistema in cui potrà bastare un’unica imposta (potremmo definirla la ‘generale’) da pagarsi – senza compensazioni tra dare e avere – su ogni consumo di beni, prestazioni, servizi ecc. in una misura variabile, in ipotesi, dall’1% al 20%.
Meccanismi fraudolenti che, tra signoraggio primario e secondario, processi inflattivi a loro vantaggio, tasse evase e fiscalità illecita, stanno consentendo alle dinastie che governano le banche di rastrellare una incredibile quantità di denaro e di spingere gli Stati e le stesse banche, sia di credito che centrali, al fallimento per demenziali fini di dominio.
Motivi tutti per i quali, così come si può sostenere che non è dovuta a un ladro la restituzione di un prestito di somme rubate, si può sostenere nelle cause che non è dovuta alle banche la restituzione dei fidi, mutui, quinti di stipendio ecc., essendo essa dovuta al vero proprietario: la collettività.
Logica in cui non è dovuto nemmeno il pagamento delle attuali imposte e tasse.
Contestazioni che vanno fatte salvaguardandosi con ogni indispensabile strategia giudiziaria e, specie per i mutui e le imposte, continuando, se possibile, nel mentre a pagarli.
Cause in cui bisogna addurre anche, in subordine, ciò che la giurisprudenza già riconosce: come l’illegittimità di anatocismo, accredito tardivo dei versamenti, commissione di massimo scoperto, usura ecc.
Conquiste giurisprudenziali ora in forse a causa delle cinque leggi illegittime regala-soldi alle banche, quattro delle quali recentissime, contro le quali spero però riusciremo presto a condurre a buon fine l’opera di abrogazione, o in via referendaria, mediante il Comitato promotore del referendum per la loro abrogazione, o mediante la loro bocciatura da parte della Corte costituzionale (vedi da http://www.marra.it i ricorsi per anticostituzionalità che io stesso ho formulato).
Citazioni impostate cioè in modo da ottenere già in primo grado l’accoglimento anche solo parziale delle subordinate (per importi sovente elevati), per poi proseguire, per il resto, in appello e in cassazione, in attesa che, in breve, la giurisprudenza si evolva.
Come pure vanno promosse le cause contro le tasse e le imposte, formulando anche qui, quale domanda principale, la richiesta che venga pronunziata la loro non debenza stante la illiceità del sistema fiscale e, quali subordinate, tutte le altre ordinarie richieste.
Cupola che ha imposto al mondo le sue regole codificandole nei sistemi fiscali vigenti o nei famosi accordi di Basilea, di cui tutti si riempiono ridicolmente la bocca, ignorando che sono solo dei volgari accordi illeciti tra privati.
Cose che ora, per la verità proprio in seguito alla vasta diffusione di questo documento, sono divenute note.
Cose da eliminare attraverso la nazionalizzazione o delle banche o comunque della produzione del denaro in via primaria o secondaria, in modo che lo Stato, quando ha bisogno di denaro, possa semplicemente stamparlo, o crearlo virtualmente (accade già perché lo Stato crea le monete di metallo, che però sono solo il 2% delle banconote).
Vanno inoltre pareggiati gli interessi passivi e attivi in modo che vadano ai proprietari dei soldi, e quelli frutto del moltiplicatore monetario vadano allo Stato.
Interessi, quelli bancari, peraltro generalmente usurai. Usura che – consistendo il signoraggio secondario, come abbiamo visto, nell’appropriarsi indebitamente di interessi cinquantuplicati sui prestiti di denaro altrui – ne costituisce quindi la forma estrema.
Stampa delle banconote e creazione del denaro virtuale da parte dello Stato che richiede una modifica del trattato di Maastricht e della Costituzione Europea, però aggirabile confiscando e nazionalizzando le banche e/o eliminando i fattori di criminalità dal loro operato.
Trattato, Costituzione Europea e sistemi fiscali scritti di pugno dalle banche, e con i quali hanno tentato di rapinare gli Stati della sovranità economica per ricettarla a queste cosche, ma senza potervi riuscire, perché resta il contrasto con tutti i principi fondamentali della Costituzione Italiana, della Convenzione Europea dei Diritti dell’Uomo, e con tutti gli altri principi della stessa Costituzione Europea e di ogni altra norma.
Stampa dei soldi da parte dello Stato non indispensabile anche da varie altre angolazioni, essendo sufficiente che lo Stato li paghi alla BCE/BdI al mero costo tipografico, o anche solo che le banche centrali iscrivano come è ovvio all’attivo le banconote che creano e vi paghino le tasse: cosa che non risolve tutto il problema, ma basta ad arricchirci e a evidenziare la criminalità dell’attuale sistema.
Prassi – queste della BCE come della Federal Reserve eccetera, nonché dei sistemi fiscali – contro le quali non è vero che nessuno e nessun Paese può nulla, perché non appena magistratura, politica e informazione inizieranno a fare il loro dovere questi mostri saranno sconfitti in un baleno; e se non lo faranno saranno travolti lo stesso insieme ai loro mezzani; grazie a Internet: la nuova alleanza.
Alfonso Luigi Marra

__________________________________ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ__________________________________________________

ΤΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΟ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

logo_pasΗ βαρύτητας ΤΩΝ ΦΟΡΩΝ, ως αποτέλεσμα, κατά το μεγαλύτερο μέρος, από κυριαρχικό δικαίωμα. Η εξουδετέρωση της υποτίμησης του κυριαρχικό δικαίωμα της μείωσης του κόστους λόγω της συνεχιζόμενης απλοποίησης της παραγωγής και μάρκετινγκ.

Ανενόχλητοι, κάτω από τα μάτια του δικαστικού σώματος, οι κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της Τράπεζας της Ιταλίας (BDI) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), απίστευτα ιδιωτικά, που ασχολούνται με το έγκλημα της κυριαρχικό δικαίωμα πρωτοβάθμια, ενώ οι πιστωτικές τράπεζες της πρακτικής ακόμα πιο σοβαρή δευτεροπαθή κυριαρχικό δικαίωμα.

Εγκλήματα που πραγματοποιούνται, όπως θα δούμε, με τέτοιο τρόπο ώστε οι «δυναστείες» – ένα «θόλο» που παρακολουθεί πραγματικά τις τράπεζες στον κόσμο – επίσης συνειδητοποιήσει, μέσα από την τεράστια ψευδή λογιστικά στοιχεία, δύο επιπλέον στόχους.
Πρώτον, κλοπή, οι μέτοχοι Credit τράπεζα (έμμεση επίσης ως «μεριδιούχοι», δηλαδή η BDI και η ΕΚΤ), τα έσοδα από την ίδια πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκδοτικό προνόμιο.
και, αφετέρου, μεγαλύτερη φοροδιαφυγή των φόρων που καταβάλλονται που γίνεται από την υπόλοιπη κοινωνία.
Εισπράξεις κυριαρχικό δικαίωμα που, αφού έχουν κλαπεί, το «θόλο» ανακυκλώνει μέσω της κεντρικής Worldwide Interbank, συμπεριλαμβανομένων αμέτρητες πηγές στο Διαδίκτυο δείχνουν Clearstream, τα Euroclear, Swift και άλλα.

Μετά την πραγματικότητα segretato, από τη γέννηση της Δημοκρατίας από τις πράξεις του Κοινοβουλίου (από τις διαγραφές), ήταν «ανακάλυψε» ότι ο BDI είναι ιδιωτικές (85% τράπεζες, ασφαλιστικές 10%, 5% άγνωστη), όπως και οι περισσότερες άλλες κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΚΤ, που είναι το 14,57% του BDI, και στη συνέχεια οι ιδιοκτήτες του.
προστασία της ιδιωτικής ζωής Ένα από τα οποία, όταν, πριν από μερικά χρόνια, ανακαλύφθηκε, προσπαθώντας να υποβαθμίσει τη σημασία, αλλά είναι η αιτία της δυστυχίας και την ταλαιπωρία του κόσμου.
κυριαρχικό δικαίωμα πρωτοβάθμιας BdI / ΕΚΤ και άλλες κεντρικές τράπεζες που συνίσταται σε ό, τι ακολουθεί.
1) Στην εκτύπωση σημειώνει συνεχώς το κόστος του χαρτιού και μελανιού ή τη δημιουργία χρήματα ηλεκτρονικά Κάντε κλικ στο κουμπί (από το 1929 δεν χρειάζεται να χρεώνουν ένα τέλος σε χρυσό, αλλά είναι ένα παραμύθι ότι η πρώτη ήταν απαραίτητο). Σημειώσεις των οποίων οι αύξοντες αριθμοί δεν είναι προοδευτικές και τα οποία δεν γνωρίζετε την έννοια, έτσι ώστε το ύψος τους, που είναι γνωστή μόνο σε αυτούς, είναι εκτός του κοινωνικού ελέγχου.
2) Η χρήση τους (η αξία σε ευρώ, δολάρια, κλπ.. τυπωμένο πάνω τους) να αγοράσει από τις Ηνωμένες – αυτό είναι απίστευτο -. ένα ίσο ποσό σε κρατικά ομόλογα (BOT, ΚΔ, BPT, CTZ)
3) να πωλούν τους τίτλους σε δημοπρασία, την ανάκτηση των χρημάτων και την έξοδο από το κράτος του «χρέους» που εφευρέθηκε από αυτό το έγκλημα .
4) Κάντε την προβλεπόμενη ψευδή λογιστικά στοιχεία σε δόλο του οφειλέτη εγγραφή του ποσού των τραπεζογραμματίων εκτυπώνονται στο κόστος τυπογραφικά ή δημιουργούνται ηλεκτρονικά ώστε να «εξισώσει» περιουσιακών στοιχείων εγγραφή τους τίτλους ή τα έσοδα από την πώλησή τους, καθώς και να αποκρύψουν έτσι ώστε αυτά τα τεράστια ποσά.
Ένας απόκρυψη για τους οποίους (με την προϋπόθεση ότι, όπως θα δούμε, οι φόροι είναι παράνομη), σε ποσοστό 50%, ως αποτέλεσμα, η φοροδιαφυγή ανέρχονται στο ήμισυ των εκδοθέντων τραπεζογραμματίων ή η ηλεκτρονική δημιουργήθηκε χρήματα για να «αγοράζουν ομόλογό «το δημόσιο χρέος, η καταβολή του οποίου το μόνο ενδιαφέρον είναι αρκετή για να καταστρέψει την εταιρεία.
Ένα φαινόμενο πριν από την ανεξέλεγκτη παραγωγή και πλαστογράφοι των χρημάτων και στη συνέχεια, όπως θα δούμε, cinquantuplicazione της χρήσης του από τις τράπεζες πίστωσης (δευτεροβάθμια κυριαρχικό δικαίωμα ), η οποία είναι η αιτία της τόσο του πληθωρισμού όσο και της τρέχουσας, παράνομη φορολογικό σύστημα, επίσης, δημιουργήθηκε για το σκοπό της κυριαρχίας των πολιτών criminalizzandoli, όπως τους φοροφυγάδες, ξέπλυμα χρήματος κλπ..
εγκλήματα που, μεταξύ άλλων, υπόκεινται στην απαίτηση του κράτους καταβάλει στη λήξη τους αγοραστές που έχουν ήδη εκδώσει τίτλους με την υπόσχεση ενδιαφέρον, να είναι υπεύθυνος για το «χρέος» τους «δυναστείες» και, γι ‘αυτούς, η BDI / ΕΚΤ, την κατοχή τους (όχι το κράτος) το αντάλλαγμα που λήφθηκε.
5) Ανακύκλωση, όπως έχει ήδη αναφερθεί, τα χρήματα που τόσο εξαπατημένοι.
φαινόμενα που έχουν διαστρεβλώσει τον κόσμο, από αυτό που ονομάζεται πληθωρισμός, η οποία απέχει πολύ από ό, τι πιστεύεται, γιατί αυτό είναι το αποτέλεσμα της παραγωγής των χρημάτων στα χέρια των παραχαρακτών.
παρατηρούν το γεγονός ότι, αν, για παράδειγμα, η παγκόσμια χρήματα είναι 100, και πλαστογράφος (είναι ένας οποιοσδήποτε πλαστογράφος παράγουν χρήματα, αλλά όχι το κράτος, και κατά συνέπεια και οι τράπεζες) δημιουργεί ένα άλλο ποσό ίσο πάλι στο 100, όταν το βάζουμε σε κυκλοφορία (δαπανά), σχετικά με την καταχράται το ένα χέρι το μισό του πραγματικού πλούτου, και των άλλων οδηγεί στην παγκόσμια 200 χρήματα, έτσι ώστε να μειώνει κατά 50% την αγοραστική δύναμη, ή καθορίζει ένα (λεγόμενες) ο πληθωρισμός του 50%.
πληθωρισμός που δεν συμβαίνει αν το κράτος είναι να παράγει τα χρήματα.
Αυτό είναι επειδή το κράτος, από το νόμο, μπορεί στη συνέχεια να απαλλάξει μόνον όσον αφορά αγαθά, υπηρεσίες, δικαιώματα κλπ., ή inverandolo (facendoselo cover) από το παράλληλη αύξηση του πραγματικού πλούτου που θα λάβετε, έτσι ώστε η αγοραστική δύναμη του χρήματος παραμένει αμετάβλητο, με δεδομένη την παράλληλη αύξηση του χρήματος και πραγματικό πλούτο.
εκπλήρωση της διαδικασίας (το οποίο εγώ ο ίδιος έχει οριστεί) που δεν είναι εκεί κατά την παραγωγή του Τα χρήματα είναι ένας πλαστογράφος (τράπεζα), διότι ο πλαστογράφος που αποδίδει σε αυτόν, χωρίς να καλύπτει για πρώτη φορά, και το βάζουμε σε κυκλοφορία μόνο μετά από τις δαπάνες του.
Βελτίωση του πληθωρισμού στη συνέχεια, δεν είναι το φαινόμενο που συμβαίνει όταν, αφού εισήγαγε τις παραχαράκτες των χρημάτων που περνούν μέσα από το inverato , προκάλεσαν έτσι (εκτός από μια αύξηση του ποσοστού των χρημάτων στα χέρια τους, μόλις πέρασε, μεταφράζεται σε αύξηση του ποσοστού του πραγματικού πλούτου των ιδιοτήτων τους), η αύξηση του παγκόσμιου χρήματος χωρίς αύξηση του πλούτου, και ως εκ τούτου μείωση αγοραστικής δύναμης του χρήματος.
εκτιμήσεις από την οποία προκύπτει επίσης ότι οι πολίτες έχουν τη δύναμη να inverare χρήματα (όποιον τα παράγει), απλώς και μόνο επειδή της riceverseli, επειδή υπάρχει ένα τεκμήριο ταμείο που δεν το δέχεται χωρίς χρέωση, αλλά πάντα να τους καλύπτει με την απόδοση, το καλό ή το δικαίωμα να προσφέρουν σε αντάλλαγμα.
ένα πλαίσιο στο οποίο, εάν ένας πλαστογράφος «δανείζει» τα χρήματα σε έναν ανυποψίαστο πολίτη που ξοδεύει θέση τους απελπιστικά σε κυκλοφορία, αλλά στη συνέχεια έρχεται να ξέρει από ψέμα τους και να το δοκιμάσετε, δεν θα πρέπει να παραχαράκτης, πλαστογράφος και επειδή τίποτα δεν του έδωσε, και επειδή το ποσό των δαπανών που τα χρήματα από την πόλη θα πάρει από την κοινότητα και όχι από τον πλαστογράφο, έτσι και η κοινωνία (το κράτος) που θα τους επιστρέψει.
Λόγοι για τους οποίους υποστηρίζουν ότι κάτω από την εμπιστοσύνη, υποθήκες, κ.λπ. πέμπτα του μισθού. δεν θα επιστρέψει στις τράπεζες, και ότι, αν θέλετε να κάνετε πραγματικά τα «χρέη» των πολιτών απέναντί ​​τους, στη συνέχεια, να είναι σε θέση να απαιτούν, πρέπει πρώτα να κατάσχουν και να τα εθνικοποιήσει, διότι άλλως επισφαλή δάνεια τους καθώς τα δάνεια των παραχαρακτών και για τους απατεώνες.
Μέρη του οποίου η εξαφάνιση, και οι απαιτήσεις που πρέπει να συλλεχθούν, θα κάνει την κατάσταση πλούσια κατάκτηση ακόμα και τη δραματική απονομισματοποιήση οδηγείται από τις τράπεζες για να μας αποδυναμώσει και να μας επιβληθεί.
Πράγματι, όταν τα χρήματα που παράγεται από το κράτος, έτσι ώστε η παραγωγή της να μην προκαλέσει πληθωρισμό, είναι ένα τυπωμένο κατάλληλο ποσό, όπως αυτό το εμπόριο αυξάνεται και είναι επωφελής για την οικονομία.
Καταγγελίες για παράβαση των άρθρων. του Ποινικού Κώδικα δεν υπάρχει. 241, 283, 648α, 501, 501 bis, 416, κλπ. 61. που πηγαίνουν μόνο για τους άμεσους αποδέκτες και έχοντας επίγνωση των εγκλημάτων αυτών. Opera παραποίηση των Κεντρικών Τραπεζών (κυριαρχικό δικαίωμα πρωτοβάθμια), στην οποία προστίθεται ότι από πιστωτικές τράπεζες (οι ιδιοκτήτες τους) μέσω του μηχανισμού του «πολλαπλασιαστή χρήματος» (δευτεροβάθμια κυριαρχικό δικαίωμα).
πολλαπλασιαστής χρήματος την οποία οι τράπεζες, σύμφωνα με την πρακτική που επιρρεπείς και τα πονηρά δόγμα του καθεστώτος θεωρεί δεδομένο, αλλά είναι το απόλυτο έγκλημα, συνειδητοποιούν τα δάνεια για ένα ποσό 50 φορές μεγαλύτερο από ό, τι τα χρήματα που κατέχουν.
Βασικά, αν Tom χύνει την Banca Intesa San Paolo (ιδιοκτήτης του 44,25% του BDI) 100.000 ευρώ, η τράπεζα θα διατηρήσει το 2% ως αποθεματικό (για στρογγυλοποίηση, είναι στην πραγματικότητα το 1, 6%), και θα πληρώνουν 98%, το οποίο, όταν κατατεθεί σε άλλη τράπεζα, και πάλι, καταρράκτη, θα πρέπει να καταβληθεί 98% επ ‘αόριστον.
Μέχρι και όχι η μεμονωμένη τράπεζα, αλλά και το τραπεζικό σύστημα, μέσω ενός γύρου του δανείου ανέρχεται κάθε φορά τόσο χαμηλά όσο το 2%, που θα επαναφέρει την αρχική 100.000 ευρώ, αλλά θα έχουν επωφεληθεί από τόκους των δανείων για 5000 .000.
Μία χρήση 50 φορές πάντα τα ίδια χρήματα που χρησιμεύει για να αξιοποιείται εταιρεία και δεν προκαλεί, per se, πλεονεκτήματα για τις τράπεζες (τον βλάπτει πολλούς, αυτό είναι κατανοητό, ωστόσο, ότι κάθε φορά που μια τράπεζα δανείζει την Taluno υπάρχει άλλη η οποία πρέπει να επιστρέψει), αλλά εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους για να κερδίσουν χρήματα παράνομα σε κάθε ένα από αυτά τα δάνεια των χρημάτων άλλων ανθρώπων, για την οποία δικαιούνται μόνο την αποζημίωση για την υπηρεσία (η οποία ήδη συλλέξει), ενώ οι τόκοι πρέπει να πάνε στους ιδιοκτήτες του χρήματος, και στο κράτος για δάνεια αποτέλεσμα cinquantuplicazione.
cinquantuplicati συμφέροντα, τα οποία αποτελούν δημιουργία χρήματος από το τίποτα σε αυτούς που πλεονέκτημα, που προκύπτει ως αποτέλεσμα της οποιασδήποτε μορφής «πληρωμή» ή πληρωμής, ή ακόμα και με τη χρήση των καρτών ελέγχων, πιστώσεων, διαταγές χρημάτων, κλπ..
Caio Εάν πράγματι καταβάλει 1.000 ευρώ μάγκα με πιστωτική κάρτα, επιταγή ή μια τράπεζα, τα τραπεζικά έξοδα για Caio 1.000 € inverati, γιατί είπαμε ότι ο πολίτης δεν μπορεί να δημιουργήσει τα χρήματα από το τίποτα.
1.000 ευρώ που θα διαμορφώσετε όπως η δημιουργία ενός ταμείου στην τράπεζα ότι θα χρησιμοποιήσει για να κάνει πληρωμές ή δανείων σε 98% ως ανωτέρω cinquantuplicati κερδίσετε χρήματα ακόμα και εδώ τα προαναφερθέντα συμφέροντα των χρημάτων άλλων ανθρώπων.
Μηχανισμοί του πολλαπλασιασμού των οποίων το εισόδημα (seigniorage δευτεροβάθμια) δεν λειτουργούν είτε τους στους μετόχους, αλλά και πάλι αφαιρείται από το «θόλο» συγκρότημα με πλαστά λογιστικά τεχνάσματα και αποτελεσματική έρευνα που απαιτεί πολύ εξειδικευμένο δικαστικό σώμα εισέρχεται τελικά με τις δυνάμεις του στα βάθη του συστήματος, και όχι να εξασφαλιστεί ότι θα απέχουν από κάθε είδους ανθίσει μυστηριώδης τερατούργημα.
Μηχανισμοί του πολλαπλασιασμού του χρήματος στα χέρια των παραχαρακτών, που μπορεί μόνο να οδηγήσει σε μια συνεχιζόμενη υποτίμηση που όμως αισθάνεστε, ή αισθάνεστε λιγότερο επειδή αντισταθμίζεται από την εξίσου μεγάλη συνεχή μείωση του κόστους προκύπτουν από την αυξανόμενη μηχανοποίηση \ απλούστευση των διαδικασιών παραγωγικό.
Όσον αφορά το σημερινό φορολογικό σύστημα είναι παράνομη, διότι το μεγαλύτερο μέρος των φόρων και χρησιμεύει για να εισπράττουν χρήματα inverato να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για να αγοράσουν inverare από τις τράπεζες.
Τέλη και φόροι για την αγορά των χρημάτων από τις τράπεζες που δεν εξυπηρετούν όταν χρήματα κράτος θα εκτυπώσετε για τον εαυτό τους.
ένα νέο σύστημα στο οποίο ένας ενιαίος φόρος θα είναι αρκετό (θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «Γενικά») που πρέπει να καταβληθεί – χωρίς συμψηφισμό με τις χρεώσεις και πιστώσεις – κάθε μία από την κατανάλωση αγαθών, υπηρεσιών, εγκαταστάσεις, κλπ.. σε διάφορους βαθμούς, σε περίπτωση που, από 1% έως 20%.
δόλια μηχανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκδοτικό προνόμιο, διαδικασίες πληθωρισμού προς όφελός τους, πριν από την καταβολή φόρων και παράνομη φορολόγηση, είναι που επιτρέπει δυναστείες που κυβερνούν τράπεζες τσουγκράνα σε μια απίστευτη χρηματικό ποσό και να ωθήσει τα κράτη και τις ίδιες τις τράπεζες, τόσο τις πιστωτικές και κεντρικής σημασίας για τον τομέα αποτυχία για ανοϊκούς σκοπούς.
Λόγοι για τους οποίους όλοι, δεδομένου ότι μπορεί να υποστηριχθεί ότι δεν είναι κλέφτης, λόγω της αποπληρωμής του δανείου ποσά των χρημάτων που έχουν κλαπεί, μπορεί να υποστηριχθεί σε δικαστικές διαμάχες που δεν οφείλεται στις τράπεζες η επιστροφή της εμπιστοσύνης, υποθήκες, κ.λπ. πέμπτα του μισθού, αφού οφείλεται στο πραγματικό ιδιοκτήτη:.. την κοινότητα
λογική που δεν χρειάζεται καν να πληρώσει τους τρέχοντες φόρους . και οι φόροι
. Απαιτήσεις που πρέπει να γίνουν salvaguardandosi με κάθε ουσιώδη και δικαστική στρατηγική, ειδικά για τα στεγαστικά δάνεια και τους φόρους, συνεχίζοντας, εάν είναι δυνατόν, ενώ τους πληρώνουν
αιτίες Αυτή πρέπει επίσης να προσκομίσει, επικουρικώς, ότι η νομολογία αναγνωρίζει ήδη: όπως η παρανομία των σύνθετων τόκων, πιστωτική καθυστερημένες πληρωμές, υπερανάληψης, κλπ. φορούν.
Επιτευγμάτων jurisprudential τώρα ίσως λόγω των πέντε νόμους παράνομη δίνει χρήματα στις τράπεζες, τέσσερις εκ των οποίων είναι πολύ πρόσφατη, κατά την οποία, όμως, ελπίζω ότι θα μπορέσουμε σύντομα την επιτυχή εκτέλεση του έργου της κατάργησης, είτε μέσω δημοψηφίσματος, από την Οργανωτική Επιτροπή του δημοψηφίσματος για την κατάργηση τους, είτε από την απόρριψη τους από το Συνταγματικό Δικαστήριο (βλ. από http://www.marra.it μου αρέσει αντισυνταγματική Έκανα το ίδιο).
Παραθέσεις δηλαδή που προκειμένου να λάβει σε πρώτο βαθμό, ακόμη και μερική αποδοχή της εξαρτημένης (για ποσά συχνά υψηλό), και στη συνέχεια να συνεχίσει για το υπόλοιπο και την αναίρεση, περιμένοντας, σε Εν συντομία, η νομολογία εξελίσσεται.
θα πρέπει να προωθηθεί, καθώς και αγωγές κατά τα τέλη και τους φόρους, τη διαμόρφωση ακόμα και εδώ, ως κύριο ζήτημα, το αίτημα που δεν προφέρεται υποχρέωσή τους να πληρώσουν λόγω της ελλείψεως νομιμότητας του φορολογικού συστήματος, όπως το θέμα, όλα τα άλλες συνήθεις απαιτήσεις.
θόλο στον κόσμο που έχει επιβάλει τους κανόνες της κωδικοποίησης των φορολογικών συστημάτων σε ισχύ ή στις περίφημες συμφωνίες της Βασιλείας, τα οποία είναι γεμάτα με γελοία στόμα, αγνοώντας ότι είναι μόνο χυδαίο παράνομες συμφωνίες μεταξύ ιδιωτών.
πράγματα που τώρα, για η αλήθεια ακριβώς λόγω της μεγάλης εμβέλεια του παρόντος εγγράφου, έχουν γίνει γνωστοί.
πράγματα να εξαλείψουμε μέσω της εθνικοποίησης των τραπεζών ή με άλλο τρόπο από την παραγωγή των χρημάτων σε μια πρωτογενή ή δευτερογενή, έτσι ώστε το κράτος, όταν χρειάζεται χρήματα, θα μπορούσε να απλά να το εκτυπώσετε ή να δημιουργήσετε πρακτικά (που ήδη συμβαίνει επειδή η κατάσταση δημιουργεί μεταλλικά νομίσματα, αλλά είναι μόνο το 2% των σημειώσεων).
Θα πρέπει επίσης να κόβονται τα έξοδα και έσοδα, έτσι ώστε να πάνε στους ιδιοκτήτες του χρήματος, και ο καρπός της πολλαπλασιαστή χρήματα πηγαίνουν στο κράτος.
Ενδιαφέροντα, τηλεφωνικές τράπεζες, ωστόσο, κατά κανόνα τοκογλύφους. Ρούχα – που αποτελείται δευτεροβάθμιας κυριαρχικό δικαίωμα, όπως είδαμε, αδικαιολόγητα οικειοποιηθεί ενδιαφέρον cinquantuplicati για τα δάνεια των χρημάτων άλλων ανθρώπων – είναι επομένως η πιο ακραία μορφή.
σημειώνει Εκτύπωση και δημιουργία εικονικών χρημάτων από το κράτος που απαιτεί μια αλλαγή της συνθήκης Μάαστριχτ και το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, αλλά και να παρακάμψει την κατάσχεση και την εθνικοποίηση των τραπεζών και / ή την εξάλειψη των παραγόντων της εγκληματικότητας από την εργασία τους.
Συνθήκη, το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και τα γραπτά των φορολογικών συστημάτων γροθιά από τις τράπεζες, και με τους οποίους προσπάθησε να ληστέψει τα κράτη της οικονομική κυριαρχία ricettarla σε αυτές τις συμμορίες, αλλά χωρίς να είναι σε θέση να σταματήσουν το κάπνισμα, είναι η αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές του ιταλικού Συντάγματος, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς και με όλες τις άλλες αρχές του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και όλους τους άλλους κανόνες .
εκτύπωση χρήματος από το κράτος δεν είναι απαραίτητη και από διάφορες άλλες γωνίες, αλλά αρκεί ότι το κράτος τους πληρώσει στην ΕΚΤ / BdI το απλό κόστος τυπογραφικά ή ακόμη και μόνο ότι οι κεντρικές τράπεζες εγγραφούν όπως είναι προφανές περιουσιακά στοιχεία που δημιουργούν τα τραπεζογραμμάτια και πληρώνετε φόρους, κάτι που δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά απλά για να εμπλουτίσει και να τονίσει την εγκληματικότητα του σημερινού συστήματος.
Praxis – αυτές της ΕΚΤ, όπως η Federal Reserve, κλπ., καθώς και των φορολογικών συστημάτων – τις οποίες δεν είναι αλήθεια ότι κανένας και καμία χώρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα, διότι μόλις η δικαστική εξουσία, πολιτική και πληροφορίες αρχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους είναι αυτά τα τέρατα νίκησε σε ένα flash, και αν το κάνουν το ίδιο θα είναι συγκλονισμένοι με τους μαστροπούς τους, χάρη στο Διαδίκτυο: η νέα συμμαχία .
Alfonso Luigi Marra