Πες μου τι διαβάζεις να σου πω ποιός είσαι

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Για είκοσι και πλέον χρόνια πηγαινοέρχομαι  στη δουλειά με το αστικό ή τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο. Καλύπτω καθημερινά μία διόλου ευκαταφρόνητη απόσταση. Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μου είπε κάποτε η κόρη μου, σε έβλεπα να πηγαινοέρχεσαι βάζοντας στη τσάντα σου ένα βιβλίο για να διαβάζεις στη διαδρομή, που όμως ήταν ‘ντυμένο‘ πάντα με χάρτινο περιτύλιγμα. Συνήθως ήταν μία κόλα, περιτυλίγματος δώρου που χρόνια αργότερα επειδή έσκιζε από τις δαχτυλιές σου και τα βάλε βγάλε πράγματα στην τσαντα -περίπτερο που κουβαλούσες στον ώμο σου,  τη  θέση  πήρε μόνιμα ένα σκούρο μπορντώ κάλυμα βιβλίου .

Όταν, κάποτε, ρωτήθηκα
-Γιατί καλύπτεις τα βιβλία της με αυτό τον τρόπο ; της είχα πει πως το κάνω απλά για να μη λερώνονται.. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα νομίζω πως δεν ήθελα να παρατηρούν οι περίεργοι τι ακριβώς διαβάζω..!
Εδώ που τα λέμε, είναι κομματάκι αδιακρισία… Δεν νομίζετε;

Την ιστορία αυτή θυμήθηκα όταν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 568 επιπλέον λέξεις