Το Νόημα Της Ζωής, Ένας Άγγελος Και Μια Μαύρη Γάτα Που Δεν Υπάρχει

αἰέν ἀριστεύειν

αρχείο λήψης (2)

                                                            (του Γελωτοποιού)

Πριν αρκετό καιρό, όταν ο χρόνος μετριόταν ακόμα σε δραχμές, είχα παρακολουθήσει στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μια Γιαπωνέζικη ταινία.

Την αναφέρω έτσι, ως «γιαπωνέζικη ταινία», γιατί δεν θυμάμαι τον τίτλο της, μηδέ το σκηνοθέτη (κατά το «δεν εκελάηδε σαν πουλί, μηδέ σαν χελιδόνι») –και μη ρωτήσετε ποιος ήταν διευθυντής φωτογραφίας.

Η ταινία στηριζόταν σε μια πολύ έξυπνη –και φιλοσοφικά βαθιά- ιδέα.

Φανταστείτε ότι πεθαίνετε και αφού σας παραλαμβάνει το mini-bus του Χάροντα βρίσκεστε στο Καθαρτήριο, το οποίο μοιάζει περισσότερο με την αίθουσα αναμονής του οδοντίατρου.

Μέχρι να φτάσει η σειρά σας για να περάσετε την πόρτα που γράφει «Γραφείο Επιλογής» είστε ανήσυχος, αφού θυμάστε όλους εκείνους που αδικήσατε, όπως τον περιπτερά που σας έδωσε ρέστα από πενηντάρικο –ενώ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 976 επιπλέον λέξεις