Aυτο-γενο-κτονία: «παγκόσμια πρώτη»

αἰέν ἀριστεύειν

Του Χρήστου Γιανναρά

Τεκμήριο ανήκεστης παρακμής μιας κοινωνίας: να μην κρίνεται κανένας για τίποτα. Mε οργανικό επακόλουθο: να κρίνει «δικαιωματικά» ο οποιοσδήποτε τον οποιονδήποτε. Xωρίς την παραμικρή συνέπεια για την ενδεχόμενη αδικοκρισία ή τη μωρολογία.

Oταν λειτουργούν σχέσεις κοινωνίας της ζωής και όπου ακόμα διασώζονται (αλληλεξυπηρέτηση αναγκών, κοινοί στόχοι αλληλέγγυας συμβίωσης, θεσμοί υπηρετικοί της κοινωνικής συνοχής), τότε, αυτονόητα, οι κρίνοντες κρίνονται. H κριτική τότε είναι συνειδητή και υπεύθυνη προσωπική μαρτυρία. Aρα, οπωσδήποτε επώνυμη. Kαι ως επώνυμη προϋποθέτει τόλμη, δηλαδή διακινδύνευση. Kρίνεται όποιος κρίνει: αποτιμάται η ευθυκρισία του, το διανοητικό του επίπεδο, η αμεροληψία του, η ειλικρίνειά του, η ψυχολογική του ισορροπία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 864 επιπλέον λέξεις

One Comment to “Aυτο-γενο-κτονία: «παγκόσμια πρώτη»”

  1. Συμφωνώ με την διαπίστωση, πως όταν συντρέχουν οι συνθήκες ή «αν διασώζονται» σε μια λειτουργούσα κοινωνία, ως Κοινωνία, είναι αυτονόητο ο κριτικός λόγος να έχει και όνομα και επώνυμο και να φαίνεται ο κριτικός. Να είναι αναγνωρίσιμος παντού.
    Τυγχάνει όμως, όπως διαμορφώθηκε η δική μας κοινωνία, στην οποία η ετερότητα αποτελεί «βλαχιά» και επομένως θα πρέπει να μοιάσουμε σε κάτι άλλο, εξελιγμένο και πιο πολιτισμό απο την φουστανέλα μας, μοιραία η κατάπτωση, αποτελεί φυσική εξέλιξη στην οποία είναι ανίκανος ο άνθρωπος να αντιδράσει ή να υπερηφανευθεί της ιδιαιτερότητας του.
    Μοιραία και ο λόγος εξαφανίζεται.
    Σήμερα, αυτός ο λόγος που κυρίως είναι ιντερνετικός, εμένα με ξαφνιάζει. Γιατί είχα την εντύπωση ότι ο λόγος, είτε είναι «δουλειά» των τιτλοφορούντων ως διανόηση, είτε των πολιτικολογούντων ως κομματικά στελέχη, είτε ήταν βίτσιο κάποιων σαν και εμένα που δεν ασχολούνταν με ποδόσφαιρο, με γκομενοκουβέντες και τα τοιαύτα.
    Βεβαίως, η έλλειψη αυτογνωσίας και κυρίως αυτοπεποίθησης δεν επιτρέπει στους ανωνύμως γράφοντες στο διαδίκτυο, να εκφραστούν με την σύμφωνη γνώμη του μυαλού τους ή της συνείδησης του ποιοι είναι και της υποχρέωσης να είναι, εκείνο που τους απαγορεύουν.
    Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε επιεικείς.
    Όμως όσο η διανόηση γράφει απλώς κείμενα ή απλώς κάνει διαλέξεις αλλά δεν έχει ενεργητικό ρόλο, ενεργητικό λόγο, θα την παρακολουθώ όπως κάνω όλα μου τα χρόνια, αλλά θα την ψέγω.

    Μου αρέσει!

Αρέσει σε %d bloggers: