Άπαν… Άγαν!

Halyvourgos

γραφει ο αρισταρχος

δελφοιΚαι ήρθε το 1923, η μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή. Ξεριζώθηκε ο Ελληνισμός ύστερα από περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Μαζεύτηκαν τα σύνορα και συρρικνώθηκε μαζί και η περηφάνια μας. Γέμισε η ψαρού προσφυγιά, παράγκα και θλίψη. Μέρα νύχτα το ραδιόφωνο έκανε ανακοινώσεις για χαμένους συγγενείς.  Ένα συνονθύλευμα Ελλήνων με περίεργη ιδιωματική γλώσσα  και έθιμα. Καινούρια χωριά με ονόματα από τις χαμένες πατρίδες, καινούριος πληθυσμός που πάσχιζε να ομογενοποιηθεί μέσα σε μια κολυμβήθρα σαν μια εθνότητα με τα ίδια χαρακτηριστικά, την ίδια γλώσσα και την ίδια  ιστορία.

Και μέχρι σ’ ένα σημείο τα κατάφερε βάζοντας τις ιδιαιτερότητές στην άκρη σαν ιστορικά απολιθώματα  μιας πάλαι ποτέ ακμάζουσας Ελληνικής φυλής. Τα βλέπουμε να αναβιώνουν σε γιορτές και πανηγύρια. Μία φολκλόρ πολύχρωμη Ελλάδα (ethnic!) που μόλις ένιωσε την οικονομική άνεση να μπαίνει στην καθημερινότητά της αναπτύχθηκε προς όλες τις μεριές. Ξεσάλωσε, και η εγκεφαλική χρυσή του Χείλωνα ρήση “Μηδέν Άγαν” πήγε περίπατο, έγινε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 328 επιπλέον λέξεις

Αρέσει σε %d bloggers: