Τι περιμένουμε λοιπόν;

αἰέν ἀριστεύειν

Γράφει ο Βαγγέλης Κωνσταντίνου

Δύο σοβαρά προβλήματα υγείας, δεν μου επέτρεψαν την επαφή μου με το internet.
Σήμερα σκέφτηκα, τι θα ήταν πιο χρήσιμο να ασχοληθώ μαζί του πέρα από ότι μας έχει γίνει συνήθεια.
Συνηθίσαμε οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις, τα ΜΑΤ να είναι μέρος της καθημερινότητάς μας,
μιας καθημερινότητας που φθίνει την ενεργητικότητα με την οποία κυνηγούσαμε τον χρόνο και μαζί με αυτόν την ελπίδα πως αύριο, μεθαύριο, θα πέσει η Κυβέρνηση.
Συνηθίσαμε την τρομοκρατία που ασκεί το πολιτικό σύστημα και ειδικά η Κυβέρνηση, την συνηθίσαμε σαν μέρος πολιτισμού, σαν μέρος συνύπαρξης, σαν μέσο διαβούλευσης με την πιθανότητα, αν περάσουμε απαρατήρητοι θα σωθούμε από απευκταίο,  την ανεργία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 583 επιπλέον λέξεις