Διαβάτης στους «ήχους» της πόλης μας

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

500

Εδώ που οι δρόμοι τραγουδάνε και οι πέτρες μιλάνε…
Μια διαφορετική ημέρα στο κέντρο της πόλης· μέσα από τις λέξεις και τους «ήχους» των ανθρώπων. Στιγμές που κρατούν μερικά δευτερόλεπτα, στιγμές που όμως είναι ικανές να σου πουν μια ιστορία η κάθε μια. Ίσως σε κάνουν να νιώσεις διαφορετικά, ίσως και λιγότερο αδιάφορα. Σκόρπια αφημένα, χωρίς «επιτηδεύσεις», συναισθήματα και αναστεναγμοί, νεύματα και προβληματισμοί, φράσεις και λέξεις «ορφανές» .

Μια Αθήνα στους «χτύπους» των ανθρώπων που την κατοικούν, «που προσπαθούν να ζήσουν, προσπαθούν να κινηθούν, μια ακόμη φορά, μια ύστατη φορά»· σαν όλα εκείνα τα μικροσκοπικά όντα που σέρνονται με την κοιλιά χάμου στα πόδια μας και τα τσαλαπατούμε, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε…

Από τους «σιδερωμένους» στους αυθόρμητους διαλόγους και στους «δίχως» δεύτερη σκέψη μονολόγους

Ήχοι Ζωής (όπου Η= «ήχοι», Α= άνθρωπος, Δ = διάλογος, Μ = μονόλογος)

Η. Στη γειτονιά:
(Δ.)
Α1. – Καλημέρα σας!
Α2. – Άλλη μια μέρα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 348 επιπλέον λέξεις