Μη, παρακαλώ σας, μη!

Τα Κακώς Κείμενα

Έχω καιρό να γράψω νέα ποιήματα. Όσο κι αν μου το ζητάνε οι θαυμαστές, όσο κι αν ο ίδιος μου ο εαυτός ψάχνει αφορμές για να τακτοποιήσει τις σκέψεις και να τις μετατρέψει σε τέχνη, για κάποιον περίεργο λόγο, εκεί που πάω να συγκεντρωθώ, σαν κάπως να πιέζομαι και, λίγο μετά, αποκοιμιέμαι με το στόμα ανοιχτό και το τετράδιο πάντα άδειο. Ίσως να είναι η προχωρημένη μου η ηλικία, ίσως το ότι κουράζομαι πιο εύκολα πια, αυτή η κατεργάρα η έμπνευση διαρκώς ξεγλιστράει, λες και δεν μπορώ να τη συγκρατήσω με τα γέρικά μου χέρια, καθώς αυτά μονίμως τρέμουν, δίχως να τα ελέγχω πλέον. Είναι λες και ο νους έπαψε να κατεβάζει αυτές τις πρωτότυπες ιδέες, εκείνες που ούτε εγώ ακόμα μπορούσα να εξηγήσω πως στο καλό τις είχα φανταστεί, ενώ έτρεχαν ιλιγγιωδώς και αδιάκοπα μέσα στο παράξενο μυαλό μου, ακόμα και όταν έπεφτα για ύπνο ή και όταν βρισκόμουν μαζί με άλλους…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.138 επιπλέον λέξεις