Παιδιά που δεν τα άντεξε κανείς…

Αγριμιώ

Όπως οι στίχοι του Ρίτσου, έτσι κι οι άνθρωποι. Πολλές φορές στέκονται πίσω από τα τζάμια ενός ορφανοτροφείου – δεν ξέρουν τι να κάνουν, πού να πάνε. Η ζωή τους μια σειρά από βαγόνια. Πότε από εδώ, πότε από εκεί. Αέναες μετακινήσεις, ατέρμονες προσπάθειες συμφιλίωσης με ένα άγνωστο, μισητό παρελθόν, κι άλλες τόσες με μια καινούρια οικογένεια που δεν μπορεί να σε αποδεχθεί όπως είσαι: διαφορετικός. Ενδιάμεσοι σταθμοί: κάθε φορά φτου κι απ’την αρχή. Καινούρια πρόσωπα, καινούριο σχολείο. Καινούρια ζωή; Και μετά, τι; Τι γίνεται όταν κλείσει και η τελευταία πόρτα στα μούτρα; Που καταλήγεις; Στα παγκάκια; Στην πορνεία; Στα κρατητήρια ανηλίκων; Σε κάποιο στενό σκοτεινό σοκάκι με την ένεση στο χέρι;

Το πιθανότερο είναι σε κάποια Στέγη Ανηλίκων. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα – ειδικά σε περιπτώσεις που βάζουν θύματα μαζί με δράστες. Άντε να ξεμπλέξεις το κουβάρι μετά! Πόσο μάλλον όταν δεν επιτρέπεται να διαβάζεις το ιστορικό των…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 315 επιπλέον λέξεις