Ανάστα ο Κύριος

dimart

—Ένα πασχαλινό διήγημα του Γιώργου Θεοχάρη, ένα περιπετειώδες αλλά και κατανυκτικό  road movie, ένα αναστάσιμο noir, αποκλειστικά στο dim/art—

Μεγάλο Σάββατο κι έχουν έρθει τα πάνω κάτω – πράγμα που σημαίνει ότι τα κάτω πρέπει να πάνε πάνω για λόγους συμμετρίας, αν μη τι άλλο. Πρέπει ν’ ανέβω βόρεια. Τρέχω και δε φτάνω. Οπότε, γιατί να τρέχω; Αλλά δεν είναι τόσο απλό: πρέπει να βιαστώ, υπάρχει πρόβλημα που θέλει άμεση λύση.

Μπροστά στο εκδοτήριο εισιτηρίων του ΚΤΕΛ σταματάω τελείως. Βγάζω και μετράω τα λεφτά μου. Φτάνουν για να πάω. Μόνο. Δίπλα μου ακριβώς ένας τύπος έχει πιάσει την κουβέντα με δύο ευειδείς νεαρές. Ακούω, χωρίς να το θέλω (αν με τραβούσαν, πάντως, θα ’κλαιγα):

«Θα πάτε με τα μισά λεφτά. Πάω που πάω, γιατί να μην μοιραστούμε τη βενζίνη και τα διόδια; Και πιο γρήγορα θα φτάσετε, και πιο άνετα θα ταξιδέψετε, και πιο φτηνά θα σας έρθει».

Ωραία τα λέει!…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 4.402 επιπλέον λέξεις