Η ώρα της σωφροσύνης για τους κατοίκους της Ιερισσού

Προσθέστε ἐδῶ τὴν δική σας ἄποψη… (προαιρετικό)

αἰέν ἀριστεύειν

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Η Χαλκιδική, για τους έχοντες και κατέχοντες της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδος, ήταν πάντα τόπος των ανάπαυσης και διακοπών. Για τον απλό λαό, ιδιαίτερα τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’60, ήταν ο τόπος της ελιάς, του λαδιού και του μελιού, των μεγάλων κοπαδιών αιγοπροβάτων, των σκληροτράχηλων ξυλοκόπων, που περιόδευαν με τα μουλάρια τους και ξύλευαν και τα δάση άλλων περιοχών της Μακεδονίας.

Ήταν ο τόπος του Κώστα Κουφογιάγκου, της πιο εμβληματικής φυσιογνωμίας ανάμεσα στους παραδοσιακούς καλλιτέχνες της Χαλκιδικής, που μέσα από τις συχνότητες της Ελληνικής Ραδιοφωνίας συνόδευε με το κλαρίνο του την αμίμητη Νίτσα Τσίτρα, σε «τραγούδια και σκοπούς της Χαλκιδικής και της Μακεδονίας», όπως έλεγε σε καθημερινή σχεδόν βάση ο εκφωνητής του ραδιοφώνου.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 656 επιπλέον λέξεις