Προσθέστε ἐδῶ τὴν δική σας ἄποψη… (προαιρετικό)

αἰέν ἀριστεύειν

@elenaGcy

Είναι επιτακτική ανάγκη να μιλήσουμε. Αφήνουμε τους άλλους να μιλάνε για μας. Τι ξέρουν αυτοί για μας; Χρειάζεται να ξαναβρούμε τη φωνή μας, να την ανακαλύψουμε. Να μιλήσουμε! Να πούμε την αλήθεια.

Αυτή την αλήθεια όπως τη λένε οι διπλανοί μας, η μάνα μας, ο πατέρας μας, ο αδερφός κι ο φίλος μας.

– Where is… που είναι… – Έλα… Έλα μέσα. Έλα να πιούμε καφέ. – Ρε μάνα, τι λες; Όποιος περνάει απ’ το παραθύρι τον καλείς για καφέ; Που την ξέρεις; Πόθεν κρατάει η σκούφια της;

– Και τι έγινε, για ένα καφέ; Σώπα καλέ.

– Ρε μάνα, το παραθύρι δε κλειδώνει.

– Δεν τρέχει τίποτα. Τράβηξε το και θα κλείσει… Σου χω πει; Το 74 που γυρίσαμε στα σπίτια μας, στάβλος ήτανε εδώ μέσα. Κατσίκες βόσκανε. Ντίγκα στη κοπριά. Εμείς είχαμε γίνει πρόσφυγες το 64. Γυρίσαμε με την εισβολή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 447 επιπλέον λέξεις

Αρέσει σε %d bloggers: