Ιδού η τραγωδία του ελληνικού κλέους…

αἰέν ἀριστεύειν

hope

του Στέλιου Συρμόγλου

Κάποτε η ανημποριά ασκεί δημιουργική υποβολή που οιστρηλατεί τη συνείδηση. Αυτή η έντονη σχέση με τη μητέρα πατρίδα, ενισχυμένη και από την απουσία της ελπίδας, εγείρει τις πυργοδεσπόδουσες μορφές του μεγαλείου, του εθνικού μεγαλείου.

Απορεί κανείς για τη σημερινή κατάντια του Ελληνισμού. Και σ’ αυτή την απορία αγκαλιάζεται απεριχώρητα ο Αρχαίος με τον Νέο Ελληνισμό. Εκεί στην απόλυτη ανάγκη της σύλληψης της αδυσώπητης πραγματικότητας, η Ελλάδα διαπτύσσεται και αναπτύσσεται με έντονο τραγικό κλέος: το εντεύθεν και το εκείθεν πλάθουν τη μαρτυρία η οποία θανατίζει. Και προβάλλει αδήριτη η ανάγκη να υψωθεί και πάλι ο Ελληνας σε απρόσιτα για πολλούς ύψη. Απαιτείται βέβαια το δώρο της καθοδηγητικής έμπνευσης, μα παράλληλα είναι απαραίτητα τα ακροκεραύνια βιώματα, η έκσταση που προβάλλει από την ιερότητα της ιστορίας, από τις μεγάλες αξίες που συνδυάστηκαν με τη διιστορική παρουσία του Ελληνισμού, που ενσαρκώνει ό,τι είναι αιώνια σύμφυτο με την ανθρώπινη φύση.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 802 επιπλέον λέξεις