Μια φορά κι έναν καιρό…

varoufakis1
Αρθρο του Γ.Βαρουφάκη
στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
 
… ένα υπερήφανο έθνος, µε παράδοση στην φιλοσοφία, στην ποίηση, στο θέατρο, βρέθηκε στο µάτι του οικονοµικού κυκλώνα, χτυπηµένο από ένα διεθνές οικονοµικό κραχ. Τα τέσσερα χρόνια που προηγήθηκαν το κραχ, η οικονοµία της
χώρας µεγεθύνθηκε κατά 14% – παρόλο που πολλοί προειδοποιούσαν ότι επρόκειτο για το είδος της οικονοµικής µεγέθυνσης που οφείλεται σε «φούσκα».
Ξάφνου, ως κεραυνός εν αιθρία, ξέσπασε το τραπεζικό κραχ στην Γουόλ Στρητ.
Πολύ γρήγορα οι ζωές των ανθρώπων δηλητηριάστηκαν. Μέσα σε τρία χρόνια το
17% του εθνικού εισοδήµατός του έθνους χάθηκαν στην µαύρη τρύπα της
Κρίσης.
Ο πρώτος χρόνος µετά το χρηµατιστηριακό κραχ της Νέας Υόρκης ήταν
υποφερτός. Το εθνικό εισόδηµα µειώθηκε µεν κατά τι, -2% «άνοδο» του ΑΕΠ
κατέγραψε η στατιστική υπηρεσία, αλλά την ίδια χρονιά οι δηµόσιες δαπάνες
αυξήθηκαν σηµαντικά, 3%, καθώς η υφέρπουσα Κρίση καθιστούσε αναγκαία την
αύξηση της κοινωνικής πρόνοιας των νέων ανέργων από την µία και την
χρηµατοδότηση των τραπεζών που κινδύνευαν µε λουκέτο από την άλλη.
Παράλληλα τα δηµόσια έσοδα πλήγησαν από την Ύφεση, µε το δηµόσιο
έλλειµµα να αυξάνεται. Θορυβηµένη καυ υπό την πίεση των δανειστών, η
κυβέρνηση επιδόθηκε σε σκληρή λιτότητα µειώνοντας, τον δεύτερο χρόνο µετά
το κραχ, τις δηµόσιες δαπάνες κατά 17%, και την µεθεπόµενη χρονιά κατά άλλο
ένα 15%. Το αποτέλεσµα ήταν να φουντώσει η Ύφεση, να θεριέψει η Κρίση και οι
ναζί να εξαγριωθούν πλήρως.
Προφανώς, η πιο πάνω αφήγηση µπορεί να χρησιµεύσει το ίδιο επακριβώς για
δύο ευρωπαϊκές χώρες σε δύο διαφορετικές στιγµές. Τις παραπάνω γραµµές τις
συνέγραψα µε την Γερµανία της Βαϊµάρης κατά νου. Παρατηρείστε όµως πόσο
πιστά αποδίδει την δική µας, πρόσφατη, πικρή εµπειρία. Το µόνο που πρέπει να
αντικαταστήσετε είναι το δικό τους 1929 µε το δικό µας 2008.
Κι όµως. Ούτε η κυβέρνηση του Βερολίνου ούτε των Αθηνών φαίνονται
διατεθειµένες να διδαχθούν από την ιστορία. Οπότε και την επαναλαµβάνουν,
καθιστώντας πάντα επίκαιρα τα συµπεράσµατα των σοβαρών αναλυτών της
εποχής. Για κοιτάξτε τι έγραφε ο Τζον Μέιναρντ Κέινς για την Ελλάδα πριν καν
ξεσπάσει το Κραχ του 1929:
Ορµώµενοι από παρανοϊκές ψευδαισθήσεις «µεγαλείου» και µια ριψοκίνδυνη απώλεια της
αίσθησης του ίδιου του του συµφέροντος, ο ελληνικός λαός ανέτρεψε τα θεµέλια στα
οποία όλοι µας ζούσαµε και χτίζαµε. Όµως οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης
πήραν το ρίσκο να ολοκληρώσουν την καταστροφή την οποία ξεκίνησε η Ελλάδα µε µια
δανειακή συµφωνία η οποία, αν εφαρµοστεί, σίγουρα θα χειροτερέψει περισσότερο
(αντί να αναζωογονήσει) το ευαίσθητο, περίπλοκο οργανικό σύνολο το οποίο τόσο έχει
ταραχθεί και θρυµµατιστεί από την Κρίση του 2008, και το οποίο είναι το µοναδικό
πλαίσιο στο οποίο οι λαοί της Ευρώπης δύνανται να εργασθούν και να ζήσουν. (*)Προφανώς δεν είναι αυτές οι ακριβείς φράσεις του Κέινς. Δεν απέχουν όµως
παρά ελάχιστα! (**)
(*) Βλ. Οι Οικονοµικές Συνέπειες της Ειρήνης, Harcourt Brace, Νέα Υόρκη, 1920.
(**) Για να δείτε τα πραγµατικά λόγια του Keynes, να προβείτε στις εξής απλές
αντικαταστάσεις των µαυρισµένων λέξεων: ‘Γερµανικό’ αντί για ελληνικό,
‘Γαλλίας και Βρετανίας’ αντί για Ευρωπαϊκής Ένωσης, ‘Ελλάδα’ αντί για
Γερµανία, ‘Ειρήνη’ αντί για δανειακή συµφωνία, ‘τον πόλεµο’ αντί για την
Κρίση του 2008.
Αρέσει σε %d bloggers: