ΜΗΝ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ. ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ.

αἰέν ἀριστεύειν

Η ίδια ερώτηση ξανά και ξανά. Ούτε ξέρω πόσες φορές στη ζωή μου, με έχουν ρωτήσει το ίδιο πράγμα. Τι πιστεύω.. Σε ένα Θεό, σε πολλούς, σε κανέναν. Τι? Εκείνη η επίμονη ερώτηση, που πρέπει κάποιος στα γρήγορα να αποφασίσει. Να πάρει θέση. Λες κι η πίστη ή η απιστία σε κάτι τόσο σημαντικό πρέπει να είναι απόφαση στο ποδάρι. Μια απόφαση που θα σε ρίξει ή στο λάκκο με τους σκεπτόμενους με τον άλφα τρόπο, που πιστεύουν δηλαδή υποχρεωτικά σε κάτι χωρίς να έχουν κουράσει καθόλου το μυαλό τους και τη ψυχή τους τι στο καλό είναι αυτό που πιστεύουν, ή στους βήτα που δεν πιστεύουν σε τίποτα. Λες και είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε στρατόπεδο, και σ΄αυτό, που θα έπρεπε να είναι η μοναδική προσωπική στιγμή κάθε πλάσματος πάνω σ΄αυτή τη γη και για την οποία δεν θα έπρεπε να δίνει λογαριασμό σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.798 επιπλέον λέξεις