Οι νέες συμμαχίες και οι ΑΟΖ

Γραφει ο Δημ. Μαρκόπουλος
Αναλωνόμαστε πάρα πολύ στην εσωτερική ατζέντα λόγω κρίσης στην οικονομία και την κοινωνία, όμως δυστυχώς ξεχνάμε το διεθνές περιβάλλον και τις ενδεχόμενες νέες συμμαχίες που μπορούν να μας επιτρέψουν να δούμε κάποιο σχετικό φως στο τούνελ.

Δεδομένο είναι πως η αραβική άνοιξη έφερε τα πάνω κάτω και το Ισραήλ έχασε τους παραδοσιακούς του Άραβες συμμάχους, τους Αιγύπτιους δηλαδή, ενώ πιο πριν οι ισλαμιστές του Ερντογάν επίσης κούνησαν μαντήλια στην κυβέρνηση Νετανιάχου. Η απομόνωση αυτή που έφερνε σε αμηχανία το Ισραήλ έγινε μεγαλύτερη λόγω του φόβου που υπάρχει – δικαιολογημένα – για την απρόβλεπτη κυβέρνηση Αχμαντινεζάντ στο Ιράν αλλά κι εξαιτίας των ανακατατάξεων στη Συρία.

Αυτό που δεν μετρήθηκε καθόλου όμως προεκλογικά στη χώρα μας κι έχει εξέχουσα σημασία, είναι ότι η απομόνωση των Ισραηλινών έσπασε εξαιτίας της προσέγγισης σε ενεργειακά θέματα μεταξύ Λευκωσίας – Τελ Αβίβ και κατόπιν εξαιτίας της ανάγκης της Ελλάδας για έναν σύμμαχο της δυναμικής του Ισραήλ. Έναν σύμμαχο που μας παίρνει από το χέρι – ως φαίνεται για πολλούς λόγους.

Κατ’ αρχάς ιστορικούς αφού ανέκαθεν η Ελλάδα φιλοξένησε με αλληλεγγύη κι ομόνοια το εβραϊκό στοιχείο, ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη. Κατά δεύτερον, υπάρχουν λόγοι εθνικοί, ιδιαίτερα τώρα που οι Τούρκοι ασκούν μια new age οθωμανική επεκτατική πολιτική. Αφού λοιπόν ο Ταγίπ Ερντογάν θέλει να βρίζει δημόσια τον  Σίμον Πέρες και να στέλνει στη Γάζα πλοιάρια γεμάτα φανατικούς Μουσουλμάνους, γιατί να μην πάμε κι εμείς εναντίον του συνάπτοντας συμφωνίες συνεργασίας με το Ισραήλ; Ο εχθρός εξάλλου του δυνητικού εχθρού μας είναι ο καλύτερος μας φίλος.
Ο τρίτος και σημαντικότερος κατά την άποψη του γράφοντος λόγος συνεργασίας με το Ισραήλ αφορά στην ενεργειακή πορεία της χώρας μας. Διότι το θωρακισμένο αμυντικά κι ενεργειακά ισραηλινό κράτος, με τις δεδομένα καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι ο μόνος εγγυητής μιας πορείας σταθερότητας σε ό, τι αφορά τις ελληνικές ΑΟΖ. Τις ΑΟΖ που υπό σωστές προϋποθέσεις, θα αποτελέσουν πηγή πλούτου κι όχι δεινών για τη χώρα μας κι ενδέχεται να δώσουν και λύσεις στα προβλήματα μας με τα Σκόπια. Αρκεί να μην διαπράξουμε μια σειρά λαθών. Κι αρκεί οι σύμμαχοι μας να μην ξεχάσουν ότι μιλάνε με μια ανεξάρτητη χώρα κι όχι ένα προτεκτοράτο.

Μια έξυπνη λοιπόν στρατηγική προσέγγισης με το Ισραήλ, η οποία δεν θα μας εμπλέκει σε περιπέτειες αλλά θα δίνει μια νέα διάσταση και μια ευκαιρία ανάκαμψης της οικονομίας, θα πρέπει να εξεταστεί. Ενδεχομένως θα πρέπει να εξετάσουμε κι άλλες εναλλακτικές λύσεις εκτός ευρώ ίσως και με πρόσδεση στο δολάριο! Τα όποια άλλα σενάρια περί σύνδεσης με την αναδυόμενη αλλά ανώριμη ακόμη δύναμη της Κίνας ή με την επίσης φιλική αλλά ταυτόχρονα ευρισκόμενη στα δικά της προβλήματα Ρωσία, σαφώς πρέπει να εξεταστούν, όμως αυτές οι λύσεις είναι μακροχρόνιες και δεν δίνουν διέξοδο σε μια χώρα που τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα.

Τέλος θα αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν αναφέρω καθόλου τη Γερμανία. Μα επειδή με την στάση της δείχνει δύο πράγματα. Ή ότι δεν ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή σύγκλιση άρα για τη χώρα μας ή ότι έχει προσδεθεί σε άλλα άρματα της Ευρασίας με αποτέλεσμα να εγκαταλείπει τον νότο προς χάριν της Ρωσίας και της τόνωσης των σχέσεων της με την Κίνα.

πηγη