La STAMPA:»Η Ευρώπη είναι τουλάχιστον εξίσου ένοχη με την Αθήνα»

Αυτόματη μετάφραση  άρθρου της la Stampa(IT),(via ,presseurop, που ακολουθεί)

Η συνάντηση της Ευρω ομάδας δεν ήταν αρκετή για να διώξει το φάντασμα της πτώχευσης ελληνικής. Η Αθήνα είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την κατάσταση, αλλά η ΕΕ και οι εταίροι της έχουν επίσης βοηθήσει να μετατρέψει το ελληνικό πρόβλημα σε έναν παροξυσμό, δήλωσε La Stampa.

Με την πολιτική συμφωνία που επιτεύχθηκε στην Αθήνα και τη συνάντηση στις 9 Φεβρουαρίου, οι συζητήσεις της ευρωομάδας του ελληνικού χρέους, αλλά έχει προχωρήσει η λύση παραμένει, όπως πάντα, στην άκρη. 15 Φεβ. είναι η νέα προθεσμία μετά την οποία, λένε, μια άτακτη χρεοκοπία και επικίνδυνη για το σύνολο της ζώνης του ευρώ είναι αναπόφευκτη.

Δεν θα είναι εύκολο να παγιώσει τις δεσμεύσεις του χρόνου της ελληνικής κυβέρνησης σχετικά με νέα μέτρα λιτότητας, οι διαδικασίες για τη χορήγηση ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και τη μείωση της «εθελοντικής» το δημόσιο χρέος. Οι ευθύνες της Ελλάδα είναι προφανή. Αλλά τα λάθη της Ένωσης για το πώς να διαχειριστούν την κρίση είναι επίσης πολύ σοβαρό.

Από το 2009, η προσαρμογή πολύ έσπευσαν να είναι σωστές, αλλά πολιτικά και κοινωνικά εύγευστο, ζητήθηκε από τους Έλληνες. Θα έχουν περισσότερη προσοχή στην προετοιμασία των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, το πρόγραμμα για μια πιο ρεαλιστική φορά.

Αυτός θα έπρεπε να εξασφαλίσει την αναγκαία χρηματοδότηση, συμπεριλαμβανομένων ειδικών σχεδίων για την ανάπτυξη προσανατολισμένη χωρίς permetre τιμές για τις νέες εκδόσεις τίτλων του δημοσίου χρέους να φτάσει τα επίπεδα που γνωρίζουμε.

Προτιμήσαμε να δικαιολογούν κάποια αλαζονεία της Ευρώπης από το γεγονός ότι οι Έλληνες είχαν εξαπατήσει σχετικά με τους λογαριασμούς, έδωσε την εντύπωση ότι η σημασία της Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μόνο κατά του κινδύνου του εν λόγω προσώπου μολυσματικών οικονομικών των χωρών «πιο σημαντικό».

Η Επιτροπή ενήργησε ως συμβολαιογράφου

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει περισσότερα – στο πρόσωπο της επικοινωνίας και της εικόνας – σε ενίσχυση του δυναμικού της στην Ελλάδα και το λαό της να τους βοηθήσει να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τις μεταρρυθμίσεις. Οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν επίσης τη δυνατότητα να δημιουργήσει πολλές παρεξηγήσεις και σύγχυση σχετικά με διάφορες πτυχές. Πρώτον, δεν κατάφεραν να περιορίσουν τον υπερβολικό αριθμό των προσώπων με τα οποία οι Έλληνες πρέπει να διαπραγματευτεί.

Η Επιτροπή ενήργησε ως συμβολαιογράφου, ένα σύνθετο σύνολο της διμερούς βοήθειας έχει δώσει τη θέση της στις ιδιαιτερότητες των διαφόρων εθνικών κυβερνήσεων, οι επικεφαλής της γαλλικής και γερμανικής κυβέρνησης, ειδικότερα, έχουν «παίξει μου», εναλλάσσοντας τις απαιτήσεις και τις απειλές, ταχυδακτυλουργίες με τις διαδικασίες και τις προθεσμίες.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει κληθεί να διαδραματίσει καταχρηστική αντικατάσταση της κρατικής χρηματοδότησης για να διασφαλιστεί η μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη βάση, το ΔΝΤ έχει επίσης κλήθηκε για τη διάσωση, η οποία προκάλεσε πολλή διαμάχη, δίνοντας το Ουάσιγκτον δεν ιδέα ότι δεν έχουμε χρήματα και ικανότητες για να διαχειριστεί το ελληνικό πρόβλημα.

Επίσημη ενίσχυσης θεωρηθούν προνομιακές πιστώσεις, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των κινδύνων που λαμβάνεται από τους ιδιώτες πιστωτές, αλλά άφησε τις σχέσεις των ομάδων πίεσης για την αναδιάρθρωση ιδιωτικών «εθελοντική» του χρέους, συγκεχυμένα υπερέχουν η σχέση μεταξύ των ελληνικών αρχών και αυτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια άλλη σύγχυση έχει ρυθμίσει το ζήτημα της χρεοκοπίας της Ελλάδα. Πρώτον, έχουμε να αποφεύγεται εντελώς, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι αγορές, απαιτώντας υψηλά επίπεδα, έδειξαν ότι είχαν ήδη σχεδιάζουν. Ήταν απαραίτητο να αποτραπεί ο πανικός από τη μόλυνση του χρέους άλλων χωρών.

Όμως, αποκλείει κάθε ιδέα της πτώχευσης σημαίνει ότι ένας δίνει εγγυήσεις διάσωσης που κανείς δεν ήθελε, έτσι ώστε η μόλυνση δεν θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Στη συνέχεια, ευνοούνται οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές στο πλαίσιο της δήλωσης της μερικής αθέτησης και τη διασφάλιση εθελοντική, δεν είναι σαφές σε ποια βάση, θα ήταν ένα απολύτως εξαιρετικό.

Η σύγχυση ανάμεσα στη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ

Εν τω μεταξύ, υπήρξαν σοβαρές bungling στον ισολογισμό των λογιστικών κανόνων των τραπεζών για το δημόσιο χρέος. Έχουμε περάσει έτσι το τεστ κόπωσης πολύ ανεκτική, που είδε σχεδόν όλους τους τίτλους της κυβέρνησης ως μη dévaluables, η υποχρέωση να αξιολογήσουν τις τιμές ευκαιρίας που επιβάλλονται από την αγορά.

Μετά από αυτό δεν γνωρίζουμε αν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η φερεγγυότητα της ελληνικής κυβέρνησης ή των πιστωτριών τραπεζών. Η ιδέα για την επιτάχυνση της υιοθέτησης των έγκυρων διαδικασιών για όλους να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος όταν γίνεται αφόρητη, χωρίς καθυστέρηση, – δηλαδή, πριν από αυτό θα μπορούσε να επιταχύνει τον φαύλο κύκλο του χρέους και το ενδιαφέρον που δημιουργεί – σε μια ομαλή και δίκαιη, για να αποφευχθεί ο πανικός και η μόλυνση δεν έχει ληφθεί υπόψη.

Εμείς είπε ακόμη ότι μια τέτοια διαδικασία θα αυξήσει τον κίνδυνο της μετάδοσης.Όμως, η απουσία του δεν θα εμποδίσει ότι, μόλις επιλυθεί ένα ή τον άλλο τρόπο το παζλ ελληνική, μπορεί να προκύψουν σε ένα άλλο, π.χ. Πορτογαλικά.

Σ ‘αυτό προστέθηκε, την πιο λάθος πολλών οικονομολόγων ότι οι ευρωπαϊκές αρχές, η σύγχυση ανάμεσα στη χρεοκοπία και να αφήσει το ευρώ. Ενώ μια καλά ελεγχόμενη χρεοκοπία μειώνει πραγματικά το χρέος μιας χώρας, αφήνοντας το ευρώ θα οδηγήσει σε υποτιμήσεις άγρια, αμέσως εξουδετερώνεται από τον πληθωρισμό και την περιθωριοποίηση της χώρας από τις διεθνείς αγορές.

Όταν επαναλαμβάνει ότι η ζώνη του ευρώ είναι πολύ διαφορετική και ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να συμπεριληφθούν, θα ήταν καλό να εξετάσει πώς τα πράγματα θα είχε συμβεί εάν η ΕΕ είχε καταφέρει να αποφύγει και τη σύγχυση και σύγχυσης

πηγη:http://www.presseurop.eu/fr

L’Europe est au moins aussi coupable qu’Athènes

10 février 2012

LA STAMPA TURIN

La réunion de l’Eurogroupe n’a pas suffit pas à éloigner le spectre de la faillite grecque. Athènes est en grande partie responsable de la situation, mais l’UE et ses partenaires ont aussi contribué à transformer le problème grec en un véritable chaos, estime La Stampa.

Avec l’accord politique trouvé à Athènes et la réunion, le 9 février, de l’Eurogroupe, les discussions sur la dette grecque ont certes avancé, mais la solution reste, comme toujours, sur le fil du rasoir. Le 15 février est la nouvelle date butoir après laquelle, dit-on, une faillite désordonnée et dangereuse pour toute la zone euro sera inévitable.

Il ne sera pas facile de consolider à temps les engagements du gouvernement grec sur les nouvelles mesures d’austérité, les démarches pour l’octroi des aides européennes et la réduction “volontaire” de la dette publique. Les responsabilités de la Grèce sont évidentes. Mais les erreurs de l’Union dans la manière de gérer la crise sont elles aussi très graves.

Depuis 2009, des ajustement trop précipités pour être corrects, mais aussi politiquement et socialement digestes, ont été demandés aux Grecs. Il aurait fallu mettre plus de soin dans la préparation de réformes structurelles, les programmer sur une durée plus réaliste.

Il aurait fallu en assurer le financement nécessaire, y compris pour des projets spécifiques orientés vers la croissance, sans permetre aux taux sur les nouvelles émissions de titres de la dette publique d’atteindre les niveaux que l’on connaît.

On a préféré justifier une certaine arrogance de l’Europe par le fait que les Grecs avaient triché sur les comptes ; on a donné l’impression que l’importance de la Grèce pour l’Union européenne tenait seulement au risque qu’elle contamine les finances de pays “plus importants”.

La Commission s’est comportée en notaire

L’Europe aurait dû s’employer davantage –  sur le front de la communication et de l’image aussi –  à valoriser les potentialités de la Grèce et à aider sa population à comprendre et à accepter les réformes. Les autorités européennes ont, en outre, laissé se créer de nombreux quiproquos et confusions sur plusieurs aspects. D’abord, elles n’ont pas réussi à limiter les trop nombreux interlocuteurs avec lesquels les Grecs doivent négocier.

La Commission s’est comportée en notaire ; un ensemble complexe d’aides bilatérales a laissé la place aux particularismes de divers gouvernements nationaux ; les chefs de gouvernement français et allemand, en particulier, ont “joué  perso”, alternant exigences et menaces, en jonglant avec les procédures et les échéances.

La Banque centrale européenne a été sollicitée pour jouer un rôle impropre de remplaçante des gouvernements afin d’assurer les financements à moyen et à long terme ; le FMI aussi a été appelé à la rescousse, ce qui a déclenché de nombreuses controverses, donnant l’idée que sans Washington nous manquons d’argent et de compétences pour gérer le problème grec.

Les aides officielles ont été considérées comme des crédits privilégiés, ce qui a eu pour effet d’augmenter les risques pris par les créanciers privés, mais on a laissé les tractations des lobbyistes privés pour la restructuration “volontaire” de la dette, se superposer confusément aux rapports entre les autorités grecques et celles de l’UE.

Une autre confusion s’est installée sur la question de la faillite de la Grèce. D’abord, on l’a complètement éludée, sans tenir compte du fait que les marchés, en réclamant des taux élevés, montraient qu’ils l’envisageaient déjà. Il fallait éviter que la panique ne contamine la dette d’autres pays.

Mais exclure toute idée de faillite implique que l’on donne des garanties de sauvetage que personne ne voulait donner, si bien que la contagion n’a pu être évitée.  Ensuite, on a favorisé des négociations avec les créanciers privés dans la perspective d’une déclaration de défaut partiel et volontaire en assurant, on ne sait trop sur quelles bases, que ce serait une mesure absolument exceptionnelle.

La confusion entre faillite et sortie de l’euro

Entre temps il y a eu de graves cafouillages dans le bilan des banques en matière de règles de comptabilisation des dettes souveraines. On est ainsi passé des stress-test très permissifs, qui considéraient presque tous les titres d’Etat comme non dévaluables, à l’obligation de les évaluer aux prix sacrifiés imposés par le marché.

Après quoi on ne sait plus si le véritable problème est celui de la solvabilité du gouvernement grec ou celle des banques créditrices. L’idée d’accélérer l’adoption d’une procédure valable pour tous afin de renégocier la dette publique lorsqu’elle devient insoutenable sans plus attendre – c’est-à-dire avant que ne s’accélère le cercle vicieux entre la dette et les intérêts qu’elle génère – de manière ordonnée et juste, afin d’éviter toute panique et contagion, n’a pas été prise en compte.

On a même dit qu’une procédure de ce genre augmenterait les risques de contagion. Mais son absence n’évitera pas que, une fois résolu d’une manière ou d’une autre le casse-tête grec, puisse en surgir un autre, par exemple portugais.

A cela s’est ajouté, davantage par la faute de nombreux économistes que de celle des autorités européennes, la confusion entre faillite et sortie de l’euro.  Alors qu’une faillite bien maîtrisée réduit réellement la dette d’un pays, la sortie de l’euro entraînerait des dévaluations sauvages, aussitôt neutralisées par l’inflation et la marginalisation de ce pays par les marchés internationaux.

Quand on répète avec insistance que la zone euro est trop hétérogène et que la Grèce ne devrait pas en faire partie, il serait bon de tenir compte de la façon dont les choses se seraient passées si l’Union européenne avait su éviter tant de désordre et de confusion.