Le Monde:Ο Ζακ Ντελόρ καταγγέλλει το «στοίχημα» των Σαρκοζί και Μέρκελ

Ο πρώην Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1985-1994), ο Ζακ Ντελόρσυνέχισε να προτρέπει για μια πιο ισορροπημένη Ένωση. Προτείνει να διορθώσουν τις «ατέλειες» της ζώνης του ευρώ, με τη μετατροπή της σε «ζώνη της ενισχυμένης συνεργασίας», η οποία θα παρέχει τη μεγαλύτερη  ικανότητα στην λήψη αποφάσεων  και πόρους.

Το ευρώ είναι σε κίνδυνο;

 Είπα αυτό το καλοκαίρι ότι το ευρώ ήταν στο χείλος. Λυπάμαι που έχουν ήδη δικαίωμα. Οι Ευρωπαίοι αντέδρασαν πολύ αργά, πολύ λίγο και σε ένα κλίμα κακοφωνία. Μετά τη συμφωνία του Ιουλίου του 21, βρήκα περισσότερα για να το διακύβευμα, σκέφτηκα ότι θα συγκαλέσει κοινοβούλια έκτακτης ανάγκης από τις δεκαεπτά χώρες της νομισματικής ένωσης για να διασφαλιστεί ότι τα μέτρα έχουν τεθεί σε λειτουργία από το μήνα Αυγούστου. Nay!

Τι γνώμη έχετε για την ανακεφαλαιοποίηση υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες;

Είναι ένα στοίχημα με μια μικρή πλευρά «τζογαδόρος». Παίζουμε την επόμενη κίνηση – η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το προηγούμενο εγκεφαλικό επεισόδιο – εφαρμογή της συμφωνίας του Ιουλίου 21.

Προσπαθώ να καταλάβει . Ο οικονομολόγος Patrick Artus, λαμβάνοντας περίπτωση αδυναμίας πληρωμής του 50% για το χρέος της Ελλάδα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε φωτιά στη λίμνη αν και φυσικά θα πάει στο Βασιλεία ΙΙΙ των κανόνων και την ενίσχυση της ευρωστίας των τραπεζών. Δεν θα ήταν το ίδιο αν η απειλή επεκταθεί και σε άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης. Εκτός εάν, σύμφωνα με τα λόγια ενός διάσημου κωμικός, «δεν μας λέει τα πάντα»; Προσοχή ντόμινο! Η επίθεση των παράλογη κερδοσκοπία μπορεί να σταματήσει από την ορθολογική πόρων και δύσκολο να εφαρμοστεί, όπως η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών;Και πόσο σύντομα να επιβάλει την αξιοπιστία μας στις αγορές;

Ποια είναι η προέλευση της κρίσης;

Η κρίση του ευρώ συνδέεται με την οικονομική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και στις διαρθρωτικές ατέλειες του συστήματος του ευρώ.

Το 1997, αφού έχει εγκαταλείψει την Επιτροπή, θα προτείνει, σύμφωνα με το πνεύμα της έκθεσης Delors του 1989, που δίπλα στο νομισματικό πόλο (ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών και ένα σύμφωνο σταθερότητας), ένα οικονομικό κέντρο από μια συμφωνία με τον συντονισμό οικονομικές πολιτικές. Αν αυτή η ισορροπία έχει επιτευχθεί, το Συμβούλιο του ευρώ, εν ευθέτω χρόνω να τεθεί το ερώτημα για την κατάσταση στην Ελλάδα, στο ιδιωτικό χρέος, τα οποία αυξήθηκαν με ανησυχητικό ρυθμό στην Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ιταλία. Θα μπορούσε να αντιδράσει .

Το γαλλογερμανικό ζεύγος ήταν επωφελής;

Αν το στοίχημα ολοκληρωθεί με επιτυχία, αυτό που θέλω, θα έχει ένα χρήσιμο ρόλο σε αυτή την αγορά έχουν βρει ηρεμία. Αλλά βλέπω ότι και άλλες χώρες έχουν αρχίσει να διαμαρτυρηθούν κατά της «MERKOZY» ή η πολιτική του τετελεσμένου γεγονότος. Είναι καιρός να αποκαταστήσει τον κεντρικό του ρόλο στην κοινοτική μέθοδο για να προετοιμάσουν τις αποφάσεις και να περιλαμβάνει όλες τις χώρες μέλη.

Τι γνώμη έχετε για τα διορθωτικά μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα;

Είμαστε μάρτυρες της αναζωπύρωσης του το πνεύμα της συναίνεσης της Ουάσιγκτον και το παρελθόν πρακτικές του ΔΝΤ: «Μαθαίνοντας για τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες για να πεθάνει επουλωθεί ». Μέσα σε τρία χρόνια, η Ελλάδα έχει χάσει περισσότερο από το 10% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της (ΑΕΠ). Τι λογική προσπάθεια για να το εκτελέσει υπό τους όρους αυτούς για ναμειώσει το έλλειμμα;

Ερωτηθείς για την ιδιωτικοποίηση , αλλά ποιος ξέρει τους γύπες της αγοράς; Πώς μπορεί ένα πολιορκημένο χώρα διαπραγματεύεται τις καλύτερες της ιδιωτικοποίησής της; Θα ληφθούν για τις δημόσιες επιχειρήσεις σε μια δομή, την αξιολόγηση σε λογική τιμή, δίνουν τα χρήματα που αντιστοιχούν στους Έλληνες και να εδραιώσει τα περιουσιακά στοιχεία και να πωλούν την κατάλληλη στιγμή. Είναι κοινή λογική.

Η διάσωση της Ελλάδα θα είναι επώδυνες .

Πράγματι, η χώρα αυτή υπάρχει μόνο σε χαμηλές κυρίαρχη οικονομική δραστηριότητα στο διεθνές εμπόριο. Πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της είναι πολύ συγκεκριμένη. Πρέπει να ληφθεί υπόψη, διότι εξοικονόμησης ο Έλληνας στρατιώτης είναι να σώσει το ευρώ. Αυτή είναι η πρώτη.

Η απροθυμία της Φινλανδίας ή της Σλοβακίας για να βοηθήσει Ελλάδα να ανακοινώσει μια εθνικιστική;

Η ατμόσφαιρα δεν είναι καλή και θυμίζει τη δεκαετία του 1930. Η ανεξέλεγκτη εθνικισμός, ο λαϊκισμός επιθετικός, ο φόβος της παγκοσμιοποίησης, όλο αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση τη σύμβαση γάμου στην Ευρώπη.

Ωστόσο, οι απειλές για το ευρώ, καθώς οι κίνδυνοι της ύφεσης, η απάντηση ήταν προφανής. Τα κράτη μέλη, η αυστηρότητα ουσιαστικής σημασίας για την Ένωση, οι δράσεις αποκατάστασης. Δυστυχώς, η απροθυμία για να δούμε πώς ο προϋπολογισμός ή ακόμα και τη ζήτηση της αγοράς ευρωομολόγων!

Πρέπει να αλλάξει η συνθήκη;

Έχω ενθαρρυνθεί από τη θέση του Μ μ ε Μέρκελ για μια νέα συνθήκη. Από την πλευρά μου, θα δοθεί προτεραιότητα στην μετατροπή της ευρωζώνης σε συνεργασία (όπως επιτρέπεται από την Συνθήκη), η οποία θα δώσει ΟΝΕ (ΟΝΕ) με χωρητικότητα μεγαλύτερη λήψης αποφάσεων και νέους τρόπους κοινής συνεργασίας (συμπεριλαμβανομένου ενός ρυθμιστικού ταμείου κυκλική), καθώς και κυρώσεις.

Σε αυτή τη νέα συνθήκη θα πρέπει να παρέχει την ευκαιρία να αφήσει μια χώρα στη ζώνη του ευρώ με διπλή ειδική πλειοψηφία του 75%. Αν μια τέτοια ρήτρα υπήρχε, οι Φινλανδοί και οι Σλοβάκοι θα είχε σκεφτεί δύο φορές πριν από την καθυστέρηση αποφάσεις. Έχοντας ένα κοινό νόμισμα σημαίνει, στην πραγματικότητα, πιο απαιτητικά καθήκοντα.

Τι γνώμη έχετε για το έργο του Jean-Claude Trichet ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ);

Έχουμε διαφορές, αλλά παίρνω το καπέλο μου μακριά σε αυτόν. Όταν η κακοφωνία επικράτησε, παρενέβη στην αγορά, κάλεσε την τάξη στην Ιταλία και να δημιουργήσει μια πονηρή πολιτική αναχρηματοδότησης της ένα μικρό μέρος του δημόσιου χρέους. Έσωσε το ευρώ. Το μάθημα για να επιστήσει είναι ότι μια κεντρική τράπεζα πρέπει να έχει δύο κατευθυντήριες αρχές: τη σταθερότητα των τιμών και τον έλεγχο του ιδιωτικού και του δημόσιου χρέους. Αυτή η δεύτερη αρχή που είχε ξεχαστεί από το 1999.

Πιστεύετε στην θεωρία του αγγλοσαξονικού συνωμοσία κατά του ευρώ;

Στην Ουάσινγκτον, ορισμένοι φοβούνται ότι το ευρώ θα βλάψει το imperium του δολαρίου. Άλλες, πιο θεωρητικό, πιστεύουν ότι τα χρήματα δεν μπορούν ναυπάρχουν χωρίς κυβέρνηση (ομοσπονδιακή, στην προκειμένη περίπτωση). Η Ένωση όμως δεν ήθελε να πάει περαιτέρω στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Τι περιμένετε το G20;

Προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις που βασίζονται σε μια σαφή συμφωνία: την ενίσχυση των πόρων του ΔΝΤ, της ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και, ιδίως, οι απαιτήσεις ασφάλειας για τις τράπεζες «too big to fail» και η διάκριση μεταξύ των εμπορικών τραπεζών και τις τράπεζες. Αυτό θα ήταν ένα πρώτο και σημαντικό βήμα.

Συνέντευξη με την Claire Alain και Faujas Gatinois(στην Le monde)

_____________________________________________________________________________________________

Jacques Delors dénonce le «coup de poker» de Sarkozy et Merkel

Ancien président de la Commission européenne (1985-1994), Jacques Delors n’a cessé de militer pour une Union mieux équilibrée. Il propose de corriger les vices de construction de la zone euro en la transformant en zone de coopération renforcée, ce qui la doterait d’une capacité plus grande de décisions et de moyens.

L’euro est-il en danger ?

J’ai dit cet été que l’euro était au bord du gouffre. Je suis désolé d’avoir eu raison. Les Européens ont réagi trop tard, trop peu et dans un climat de cacophonie. Après l’accord du 21 juillet, que je trouvais plus à la hauteur des enjeux, je pensais que l’on convoquerait d’urgence les Parlements des dix-sept pays de l’Union monétaire pour que les mesures soient opérationnelles dès le mois d’août. Nenni !

Que pensez-vous de la recapitalisation réclamée aux banques européennes ?

C’est un coup de poker avec un petit côté «flambeur». On joue le coup d’après – la recapitalisation des banques – sans avoir achevé le coup précédent – l’application de l’accord du 21 juillet.

J’essaye de comprendre. L’économiste Patrick Artus, en prenant l’hypothèse d’un défaut de 50 % pour la dette de la Grèce, a conclu qu’il n’y avait pas le feu au lac même s’il faudra, bien sûr, passer aux règles de Bâle III et renforcer la solidité des banques. Il n’en serait pas de même si la menace s’étendait à d’autres pays du sud de l’Europe. A moins que, selon la formule d’une célèbre humoriste, «on ne nous dise pas tout» ? Attention à l’effet domino ! L’assaut d’une spéculation irrationnelle peut-il être stoppé par des ressources rationnelles et d’application difficile comme la recapitalisation des banques ? Et dans quels délais pour imposer notre crédibilité aux marchés ?

Quelle est l’origine de la crise ?

La crise de l’euro est liée à la crise financière mondiale, mais aussi au vice de construction du système de l’euro.

En 1997, après avoir quitté la Commission, j’avais proposé, dans l’esprit du rapport Delors de 1989, de créer à côté du pôle monétaire (la Banque centrale indépendante et un pacte de stabilité) un pôle économique avec un pacte de coordination des politiques économiques. Si un tel équilibre avait été réalisé, le Conseil de l’euro se serait interrogé en temps utile sur la situation de la Grèce, sur la dette privée qui augmentait de façon inquiétante en Espagne, en Irlande et en Italie. Il aurait pu réagir.

Le tandem franco-allemand a-t-il été bénéfique ?

Si le coup de poker réussit, ce que je souhaite, il aura eu un rôle utile dans la mesure où les marchés auront retrouvé le calme. Mais je vois que les autres pays commencent à protester contre le «MERKOZY» ou la politique du fait accompli. Il est temps de redonner son rôle central à la méthode communautaire pour préparerles décisions et y associer tous les pays membres.

Que pensez-vous des remèdes imposés à la Grèce ?

On assiste au retour en force de l’esprit du consensus de Washington et des anciennes pratiques du FMI : «Apprendre aux pays en difficulté à mourir guéri». En trois ans, la Grèce aura perdu plus de 10 % de son produit intérieur brut (PIB). Quel effort raisonnable peut-elle réaliser dans ces conditions pour réduire son déficit ?

On lui demande de privatiser, mais qui ne connaît les vautours du marché ? Comment voulez-vous qu’un pays aux abois négocie au mieux ses privatisations ? Il aurait fallu mettre ses entreprises publiques dans une structure, les évaluer à un prix raisonnable, donner l’argent correspondant aux Grecs et consolider ces actifs et les vendre au bon moment. C’est du bon sens.

Le sauvetage de la Grèce va être douloureux.

En effet, ce pays n’est présent que dans peu d’activités économiques dominantes dans le commerce international. Son problème de compétitivité est donc très spécifique. Il faut en tenir compte, car sauver le soldat grec, c’est sauver l’euro. C’est le préalable.

Les réticences de la Finlande ou de la Slovaquie à aider la Grèce annoncent-elles un repli nationaliste ?

L’ambiance n’est pas bonne et rappelle les années 1930. Le nationalisme rampant, le populisme agressif, la peur de la globalisation, tout cela remet en cause le contrat de mariage européen.

Pourtant, face aux menaces sur l’euro, comme aux risques de récession, la riposte allait de soi. Aux Etats membres, la rigueur incontournable, à l’Union, des actions de relance. Hélas, voyez les réticences sur les moyens budgétaires ou sur les eurobonds que même les marchés réclament !

Faut-il changer le traité ?

Je trouve encourageante la position de Mme Merkel en faveur d’un nouveau traité. Pour ma part, je donnerais la priorité à la transformation de l’eurozone en coopération renforcée (comme l’autorisent les traités), ce qui permettrait de doterl’UEM (Union économique et monétaire) d’une capacité plus grande de décision et des moyens nouveaux de coopération d’actions communes (y compris un fonds de régulation conjoncturelle) et aussi de sanctions.

Dans ce nouveau traité, on devrait prévoir la possibilité de sortir un pays de la zone euro avec une majorité surqualifiée de 75 %. Si une telle clause avait existé, les Finlandais et les Slovaques auraient réfléchi à deux fois avant de retarder les décisions. Avoir une monnaie commune implique en effet des devoirs plus exigeants.

Que pensez-vous de l’action de Jean-Claude Trichet à la tête de la Banque centrale européenne (BCE) ?

Nous avons eu des divergences, mais je lui tire mon chapeau. Lorsque la cacophonie l’emportait, il est intervenu sur le marché, il a rappelé à l’ordre l’Italie et mis en place une politique astucieuse de refinancement d’une partie limitée de la dette souveraine. Il a sauvé l’euro. La leçon à tirer est qu’une banque centrale doitavoir deux principes directeurs : la stabilité des prix et le contrôle de l’endettement privé et public. C’est ce second principe qui avait été oublié depuis 1999.

Croyez-vous à la thèse du complot anglo-saxon contre l’euro ?

A Washington, certains craignent que l’euro ne nuise à l’imperium du dollar. D’autres, plus théoriques, estiment qu’une monnaie ne peut exister sans Etat (fédéral, en l’espèce). Mais les membres de l’Union n’ont pas voulu aller plus loin dans les abandons de souveraineté.

Qu’attendez-vous du G20 ?

Qu’il prenne des décisions fondées sur un accord clair : le renforcement des moyens du FMI, la réglementation du système financier, et, en particulier, des exigences de garanties pour les banques «too big to fail» et la distinction entre banques de dépôts et banques d’affaires. Ce serait déjà une première et substantielle étape.

http://www.lemonde.fr