ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΪΑΣ..

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη(30 Μάιου ’11) 
Μπορεί να φαίνεται 
κοινότοπο αλλά δεν είναι.

Οι εξελίξεις σηματοδοτούν ένα πολύ διαφορετικό μέλλον. Το σκηνικό της Ιστορίας των ημερών μας έχει στηθεί από καιρό. Από το 2008 οπότε ξέσπασε στην Αμερική η οικονομική αναταραχή που επεκτάθηκε πλέον στην Ευρώπη, με σημείο αναφοράς την Ελλάδα, ο κόσμος παρακολουθεί ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Η «αραβική άνοιξη», η νέα τροπή στο μεσανατολικό, η «ισπανική αγανάκτηση», συνθέτουν το εξωτερικό πλαίσιο για…

τις ελληνικές οικονομικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Στο εσωτερικό μέτωπο κυριαρχεί το χαμένο πρώτο κυβερνητικό εξάμηνο 2009-2010, ο καταστροφικός επόμενος χρόνος του Μνημονίου και το τραγικό σημερινό αδιέξοδο. Από το Δεκέμβριο του 2008 μέχρι το Μάιο του 2011 η ανεξέλεγκτη βίαιη έκρηξη του πλήθους μετατράπηκε σε συγκροτημένη ειρηνική εξέγερση του λαού. Όσοι έσπευσαν τότε να δώσουν εύκολες καταδικαστικές απαντήσεις αναγκάζονται σήμερα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους.

Δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί κανείς την προφητεία του Πατροκοσμά για την κάθοδο του «ξανθού γένους» ούτε την πρόβλεψη του Μαρξ για την πώληση του σκοινιού των αστών στους προλετάριους. Ότι δεν κατάφεραν επί χρόνια τα παραδοσιακά μέσα προπαγάνδας και δράσης προέκυψε αυτόματα σε ελάχιστο χρόνο, με το συνδυασμό τεχνολογίας και επικοινωνίας, από το face book. Από σήμερα «ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη», το πανευρωπάϊκό κίνημα των ανώνυμων πολιτών, που σε όλες τις χώρες της ηπείρου μας, πέρα από κόμματα, συνδικάτα, τάξεις, αρνείται το κατεστημένο και αναζητεί το νέο στην πολιτική, στην οικονομία και στην κοινωνία. Όμως ούτε οι φωνές, ούτε οι ανοικτές παλάμες, ούτε οι κατσαρόλες φαίνεται να ξυπνούν τους κατοίκους της Πομπηίας.

Στην ίδια την Πλατεία Συντάγματος, δίπλα στις ελαφρές σκηνές των συγκεντρωμένων νέων, το ευρύχωρο πρωθυπουργικό γραφείο λειτουργεί κανονικά, αναζητώντας συναίνεση στα κόμματα και συνενοχή στον ελληνικό λαό. Την ίδια ώρα τα κόμματα εξουσίας συγκεντρώνουν μαζί μόλις 40% των ψηφοφόρων, αδυνατούν να πείσουν τους ίδιους τους υπουργούς και τα στελέχη τους για την πολιτική τους και ικετεύουν την τρόϊκα για την δόση του δανείου, που προορίζεται, όχι για την πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά για τους ξένους τοκογλύφους και τους ντόπιους τραπεζίτες.
Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από τον αδύνατο άνθρωπο που θεωρεί τον εαυτό του δυνατό και προχωρεί μόνος προς την καταστροφή, ονομάζοντάς την σωτηρία της χώρας. Η Συμφωνία του Μπρέττον Γουντ, με την οποία ιδρύθηκε και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, υπογράφηκε από την Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1944.* Το 2010 η Ελλάδα προσέφυγε στο ίδιο αυτό Ταμείο με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλωστε συμμετείχε στη διάσκεψη του Μπρέττον Γουντ ως οικονομικός σύμβουλος. Κάτι τραγικό συνδέει την οικογένεια Παπανδρέου, μια από τις δυο-τρεις δυναστείες που κυβερνούν αυτή τη χώρα επί ένα σχεδόν αιώνα, με τη μοίρα της Ελλάδας. Η τραγωδία της Πομπηίας περιορίστηκε ευτυχώς μόνο στην περιοχή της. Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για την επερχόμενη ελληνική τραγωδία;

πηγη

* Σχετικό άρθρο όπου φαίνεται και η συμμετοχή του  χρόνου τότε ,

Ανδρέα Παπανδρέου (ενω υπηρετούσε στο Αμερικανικό Ναυτικό! )

 

 

1 Comment

  1. Η Πομπηία ήταν πόλη της νότιας Ιταλίας, στην πλευρά του Ιονίου πελάγους. Χτίστηκε τον 5ο αιώνα από τους Έλληνες στις ακτές της Καμπανίας στους πρόποδες του Βεζούβιου, κοντά στη Ρώμη. Η Πομπηία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και είχε επηρεαστεί πολύ από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Η τοποθεσία της και το κλίμα της ήταν περίφημα, πράγμα που την έκανε το καλύτερο θέρετρο της αρχαίας Ρώμης. Πολλοί πλούσιοι Ρωμαίοι είχαν χτίσει πάνω στους σκεπασμένους με αμπέλια λόφους της, όμορφες εξοχικές επαύλεις, τις οποίες στόλιζαν με διάφορα έργα τέχνης.

    Η Πομπηία ήταν πόλη ανθηρή, με πληθυσμό 20.000-30.000 κατοίκους. Το 62 μ.Χ. έγινε ένας σφοδρότατος σεισμός, που συντάραξε την ωραία και πλούσια αυτή πόλη. Αλλά ο σεισμός αυτός δεν ήταν παρά το προμήνυμα για την ολοσχερή καταστροφή της. Πράγματι λίγα χρόνια αργότερα, στις 14 Αυγούστου του 79 μ.Χ., μετά από μια φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου, ένα τεράστιο κύμα από λάβα, στάχτη και φωτιά έθαψε για πάντα, μέσα σε λίγες ώρες, την εύθυμη, σπάταλη και πανέμορφη ρωμαϊκή πόλη. Στην αρχή σηκώθηκε ένα φοβερό σύννεφο από στάχτη, η οποία σκέπασε την πόλη σε ύψος ενός μέτρου. Μόλις αντιλήφθηκαν οι κάτοικοι της Πομπηίας τη θεομηνία, άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, παίρνοντας ο καθένας ό,τι μπορούσε να προφτάσει τις συνταρακτικές εκείνες στιγμές. Πολλοί όμως άλλαξαν γνώμη και ξαναγύριζαν αλλά τους έπιανε παραλυσία από τον πανικό.

    Ύστερα από το σύννεφο της στάχτης, κατέκλυσε την πόλη μία αφάνταστη καταιγίδα από ηφαιστειακά αναβλήματα και κίσσηρι (ελαφρόπετρα), που την σκέπασαν σε ύψος 3 και περισσότερα μέτρα, πάνω δε σ’ αυτές επικάθησε νέο στρώμα από στάχτη και πέτρες, ώστε η σημερινή επίχωση φτάνει τα 6-7 μέτρα. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 2.000 άτομα τάφηκαν ζωντανά και πέθαναν έτσι από ασφυξία.

    Η παλαιά πόλη είχε ξεχαστεί και κανείς δεν ήξερε την ύπαρξή της. Πρώτη ανακάλυψη τμήματος της Πομπηίας έγινε το 1592, τυχαία, κατά τις εργασίες για την κατασκευή του υπόγειου υδραγωγείου της πόλης Τόρε Ανουντσιάτα που βρίσκεται εκεί κοντά. Τότε βρέθηκαν πολλά σημαντικά αντικείμενα, που μαζί με όσα ανακάλυψαν σε κατοπινές ανασκαφές αποτελούν σήμερα έναν πραγματικό θησαυρό τέχνης. Οι ανασκαφές έφεραν την Πομπηία ζωντανή στα μάτια μας, αποκαλύπτοντάς πολλές λεπτομέρειες της καθημερινότητας των κατοίκων της.
    Διασώθηκαν, προστατευμένες απ’ τη φθορά του χρόνου, όλες οι πλούσιες επαύλεις, με τις πολυάριθμες τοιχογραφίες τους, η αγορά, οι πολυάριθμοι ναοί, το μικρό και το μεγάλο θέατρο, οι αψίδες, οι κρήνες, τα καταστήματα, τα ιδιωτικά σπίτια.
    Διασώθηκαν και λεπτομέρειες που μας δείχνουν τον ξαφνικό θάνατο της πόλης, από την καθημερινή ζωή που διακόπηκε απότομα. Άνθρωποι που έτρωγαν ξαπλωμένοι στα ανάκλιντρα, άνθρωποι που πνίγηκαν απ’ τις αναθυμιάσεις προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ το φριχτό θάνατο.
    Στα τραπέζια των πανδοχείων βρέθηκαν παρατημένα τα κύπελλα και τα πιάτα, σ’ ένα δωμάτιο βρέθηκαν τα σώματα επτά παιδιών που ο θάνατος τα είχε προλάβει ενώ έπαιζαν.
    Ασύγκριτα μεγάλη είναι η αξία των ερειπίων της Πομπηίας, γιατί μας έδωσε μια ιδέα ρωμαϊκής πόλης στο σύνολό της, μέσα στην άνθηση της ακμής και του πλούτου της.
    Οι ανακαλύψεις αυτές τράβηξαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον, Ποιητές, πεζογράφοι, καλλιτέχνες και γενικά ολόκληρος ο διανοούμενος κόσμος στράφηκε προς την Πομπηία.
    Ο Φρίντριχ Σίλερ αφιέρωσε ωραιότατα ποιήματα στη νεκρή πολιτεία,
    ο δε Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον εμπνεύστηκε το μυθιστόρημα Οι Τελευταίες Ημέρες της Πομπηίας. ΠΗΓΗ:http://el.wikipedia.org

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.