Η ψυχή τους δουλεύει ακόμη

«Αοιδοί στα συμπόσια των αθανάτων φασμάτων του πολιτισμού σπαράζονται και κατασπαράζουν, χαρισματούχοι ομολογητές του θανάτου της ατομικής αθανασίας.»

ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΥΡΜΟΓΛΟΥ

Κωδωνοκρούστες δαίμονες, κάποιοι χειρουβικοί αναρχικοί, συνόμιλοι των νεκρών που γεωμετρούν τα μεγάλα στίγματα της ανθρωπιάς των προσώπων και των σημάτων, καταπροσωπούν τα έργα της μοίρας τους και χλευάζουν τα σπασμένα τους δάκτυλα, που λιώσανε κτυπώντας τον αμετακίνητο μεσότοιχο. Συλλαμβάνουν εαυτούς να μονομαχούν με τις χίμαιρες.

Κανένα λάλημα πετεινού δεν απελπίζει την αγρύπνια της εξωτερικής τους όρασης. Η εσωτερική όμως ακοή, μ’ αρπακτική αίσθηση, ηχογραφεί τη διαμαρτυρία του σκεπτικισμού που απελπίζει το μέλλον. Οι δικτάτορες των αριθμών και της παραγωγής πανηγυρίζουν στις αίθουσες των τροπαίων την αναπηρία τους κι ο αυλός των σκεπτόμενων αυτού του τόπου ορφανός, αναπαύεται θεοσεβής σε πικραμένα χείλη, μελωδώντας την υποστολή της ουτοπίας.

Το μέγα έτος γι’ αυτούς είναι το παρόν με τον ατελεύτητο πανικό του. Μέσα σ’ αυτό είναι αυτό που ήταν. Το παρόν περιλαμβάνει τα πάντα. Αοιδοί στα συμπόσια των αθανάτων φασμάτων του πολιτισμού σπαράζονται και κατασπαράζουν, χαρισματούχοι ομολογητές του θανάτου της ατομικής αθανασίας.

Δεν πουλάνε γι’ αυτούς τα σύγχρονα καταστήματα των υποκριτών τίποτα. Νιώθουν ότι δεν έχουν πού να πάνε. Στους πέντε περιφέρονται δρόμους της γης, όταν κλείνει το μαγαζί του ο ήλιος!..

Είναι όλοι αυτοί που πασχίζουν για τη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητάς μας. Ρομαντικοί διαδρομιστές της ουτοπίας; Ονειροβάμονες περιηγητές ενός χαμένου πολιτισμού ή πραγματιστές – πολέμιοι μιας προϊούσας διάβρωσης των πολιτιστικών μας αξιών και άμβλυνσης της πολιτιστικής μας συνείδησης; Σημασία έχει ότι η ψυχή τους δουλεύει ακόμη!..

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι η επανάσταση του 1821 έδειξε πως έχουμε καλές και βαθιές ρίζες. Παρατηρήσαμε τότε μια διφυή ανάταση, που μετεωρίστηκε στο ίδιο ύψος.

Από τη μια οι Κολοκοτρώνηδες και οι Καραϊσκάκηδες κι από την άλλη ο Σολωμός και ο Κάλβος. Αυτό αποτελεί μιαν αναμφισβήτητη ένδειξη γεροσύνης, μιας φυλής που θα μπορούσε να έχει λαμπρό μέλλον.

Δεν υπήρξε, όμως, τέτοιο μέλλον.

Αν λάβουμε υπόψη ότι ο ελληνικός λαός είναι ένας ευφυής λαός κι ότι έχει σπουδαίες καταβολές, γίνεται αντιληπτό πόσο τρομερές πρέπει να ήταν οι συνθήκες που τον συνέθλιψαν, και τον έκαναν να είναι σήμερα πολιτιστικά ο οπισθοδρομικός λαός της Ευρώπης.

 

Η πολιτική που ασκήθηκε σ’ αυτόν τον τόπο, υπήρξε ένα είδος διαδοχικών θεομηνιών, με τη βοήθεια πάντοτε και εξωγενών παραγόντων. Κι όμως, αυτός ο λαός υπήρξε φαινόμενο της Ιστορίας. Ένα φαινόμενο αντίστασης και αντοχής αποτελεί το ότι κάτω από τετρακόσια χρόνια δουλείας κατόρθωσε να διατηρήσει αλώβητη τη γλώσσα του.

Μια γλώσσα που εξελίσσεται διαδοχικά από τα ομηρικά χρόνια και η νέα περίοδός της αρχίζει αμέσως έπειτα από τη γλώσσα του Ευαγγελίου. Δημοτικά τραγούδια γραμμένα ή τραγουδισμένα εδώ και χίλια χρόνια, δεν απέχουν καθόλου από την τωρινή μας γλώσσα, ενώ σε άλλες χώρες, η γλώσσα των κειμένων που γράφτηκαν πριν από τετρακόσια χρόνια μόνο, είναι ακατανόητη από τους σύγχρονους.

 

Η γλώσσα αποτελεί το συνεκτικό δεσμό ενός έθνους, για να μην πούμε ότι αποτελεί το ίδιο το έθνος. Μας συνδέει μεταξύ μας και μας συνδέει ακόμη με την παράδοση και με την ιστορία. Τίποτα στον κόσμο δεν ευδοκιμεί χωρίς ρίζες. Είναι φανερό ότι η απλοποίηση μιας γλώσσας, ως το σημείο που μπορεί να είναι ευεργετική, είναι πράγμα δικαιολογημένο.

Η διαστροφή, όμως, και η κατάχρηση αυτής της απλοποίησης από τους παραλήπτες, τους ανίδεους, για τη σημασία που έχει η γλώσσα για το έθνος, δυναμιτίζει τα θεμέλια αυτού του έθνους. Προσπαθούμε στην ελληνική θλιβερή πραγματικότητα να μεταφράσουμε τις αρχαϊκές και τις καθαρευουσιάνικες λέξεις που έχουν εγκολπωθεί ήδη στη γλώσσα μας, με λέξεις που δεν υπάρχουν, εκχυδαΐζοντας το λεξιλόγιό μας και δημιουργώντας ένα είδος αργκό, που εξυπηρετεί μόνο χαμηλό λαϊκισμό. Την πολιτιστική μας πτώση, δηλαδή, κι όχι τον πολιτισμό, του οποίου το πρώτο γνώρισμα είναι η τέλεια γλώσσα.

Πραγματικά γελοιοποίηση! Υπάρχουν ευτυχώς οι σκεπτόμενοι, ωραίοι μαχητές της παράδοσης, που σκάβουν βαθιά τον εαυτό τους ν’ ανακαλύψουν, ν’ αγγίξουν με το νου, να πουν το «Εν» μέσα στο Ένα του «Είναι» του παντός! Είναι αυτοί που θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν τους εκφραστές της εξουσίας και να σώσουν την εθνική μας βάση, που είναι η εκπαίδευση.

Πηγη